ایران ما

خواب را باید کشت

باز باید بکنی، زخم دل خویش ز درد

واندرونش نمک اشک چنان بر پاشی

تا که بیدار بمانی به درازای سیاه شب سرد.

چشم را باید کاشت

در فراسوی نگاه،

پای را باید داشت

بر سر باد به راه.

تا که گل های گلستان کهن

نشود پرپر دست توفان

نکند ریشه ز آنها دستی

تا بماند پس از این هم «ایران».

/ 0 نظر / 21 بازدید