پوز به اَو منه، فهمت کور ابووه!

... بس اگدن چشمه کور اَوه. اَوِس کم بید. تک تک ز منه گهر اریسست به لم و منه  یه برد چالی جم ابید. سی هیم یو بس اگدن چشمه کور اوه. پیاله وامون نبید که واس  اَو بخوریم و غلوه هم تشنه مون بید. به پنگه نی بید اَو بخوریم؛ تا اخواستی پر پنگه او بکنی و بیاریس، اریسست و اونه گل اکرد... چاره ناچار دراز وابیدیم و پوز ناهادیم بس و خردیم. کهزاد اَو نخرد و گد: بووم بم  گد «به پوز اَو مخور چینا فهمت کور ابووه!!» اسو ندونستم اما دینداتر فهمستم که  بوویل سیچه یونه اگدن!...

/ 0 نظر / 10 بازدید