سبدکوه(سله تُر)

سَلَه تُر(سبد کوه)


خداوند این چرخ و این خاک و سنگ

تراشیده کوهی سراپا قشنگ 

چو اَرگی ز هر سیل ِگاهی بود 

چو اورنگ زیبا ز شاهی بود

تماشاگه است آن به این بوم بخت

          همانا سله تُر به مانند تخت

میانگاهِ دیمه، گزی، پُرکِ سرد 

سبدکوه، خود را نماینده کرد

همه برف و زیبایی زردکوه   

ز بامش نمایی بود با شکوه

سبد کُه، به شهنامه دارد نشان

    همان کوه سر سایِ بر آسمان

به سر تاج دارد ز خورشید و ماه

    به پا زنده رودی روانه به راه

سله تر به سایه چو یک ساعت است

 زمان را بلندای آن آیت است



بَر آن راست گاهش روان، کاسه رود

 بر آن دژ سپیدش هزاران درود   

یکی چشمه سارش چو دیمه روان

   دگر پُرک جوشان و دامن کشان 

شقایق به دشتش به رنگی ز خون

 ز آلاله هایش ز سر واژگون 

...

...

/ 0 نظر / 41 بازدید