مسجدسلیمان بی نفت و نفع...

ز مسجد سلیمان با آبروی

        نمانده است جز زردی رنگ و روی

نه آب و هوایی، نه نقش و نگار

        بجز سبزه زاری به گاه بهار

کُنارش سر راه بی برگ ماند

        کِنارش غم و توسنِ مرگ ماند

به مسجد روان دوده و بوی گاز 

      سلیمان به تختت دمی گرد باز،

به کهسار و دشتت نگر، چون تکید

      ز چشمان مردم ببین، خون چکید

نگر تا شقایق چه سان پژمرید

  چنین رنگ زردش کِه بر رخ  کشید

بپرسان و جویا شو از بختیار

      نشین پای دردی از آن همتبار

نیوش از دل کوهساران بخت

       ز یاران کوچنده، زان بسته رخت

چو دیدند آباد هر جا ز نفت

       ز دل بر کشیدند آهی به تفت


بخواندند این گونه با گاگریو

       به شوری و فریاد و بانگ و غریــــو

که از نفت کوه و در و دشت من

      چه آبادها گشت و من خسته تن

از آن نفت بویش مشامم بخت

      ز سودش نه چشمم بدید و نــه دســت

نه شهرم از این نفت آباد شد

        نه دل زین همه نعمتم شاد شد

...

پناهم به یزدان و آن جایگاه

        که امید روزی در آید ز چاه

دل آزرده «تنها» بگفت این سخن

      ز مسجد سلیمان، سرای کهن  

/ 0 نظر / 52 بازدید