پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

دلم جا نی گره، ار بال و پر داشت

...

دلم جا نی گره، ار بال و پر داشت

ازید بال و ارهد سی وارگه دلبند

...

مو دونم تا که مه زیده به مالس

سر قول و قرارم تی به ره مند

 

ایر مه زید و ره آوید روشن

کنم شال و کله، گُشُم ز پا بند

...

به روشنایی مه، تی هاس بلیوست

مو دیدم هرس تی هاسه، نه تی هند

 

گرهوست و انالست و به مینا

ره تُک تک هرساسه اکرد بند

 

یه شو آویده بید، ترنه بنه ناس

اگی هرسس ز سر وید و ز ناوند

...

گدم: مه زید همو چو که دلم خواست!

گد: ای کر؛ مر دزی! کی دادته پند

...

گدم: سیچه شو تاریک نیاهم؟

گد: ای کر! ناف برم؛ نه دار بی بند

...

گلم گد رو تو مالتونه هور کن

بیارین بلکه و شیرینی و قند

...

مو ور گشتم به مال، اما کلو دل

به گیل دسمال هف رنگ او مند

...

(حسین عبدالهی پبدنی)

 

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱۱:٤٠ ‎ق.ظ ; جمعه ٤ اردیبهشت ۱۳٩٤
Comments نظرات () لینک دائم