پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

... سی چه مندم

به جای سر دیارون سی چه مندم 
به وارگه سر بدارون سی چه مندم
مُو ِلشکی بی ثمر بی سا وُ بی پَر 
به جای او چنارون سی چه مندم
مو چشمه کوراََوه وُر سینهٔ گر 
به جا توف توف کارون سی چه مندم 
مو سردی زمستون رنگ پاییز 
به اسم او بهارون سی چه مندم 
مو دیندا مال و لنگون ،وارگه منده 
به جا نیله سوارون سی چه مندم 
مو هاکِشتَر زِ تش منده به چاله 
به جا اَنگِشتِ سُهرون سی چه مندم
مو ترسو کم دل و جا وارگه منده 
به جا شیرون دَورون سی چه مندم
مو هُشک و بی علف چی مازه ریت
به جا او سوزِ زارون سی چه مندم
مو بَرد گوری ام پاوَنده پاهُم 
به جا نوزین سوارون سی چه مندم
مو تشنه دیدن کهسار کُهرنگ 
مو بی او چشمه سارون سی چه مندم
مو وا مُست پَتی بی یار و یاور 
میون نیش مارون سی چه مندم
مو اَشنیدم همه هیجار و امداد 
مو چوغا بَهده بارون سی چه مندم
به دستم نَه تفنگی نه خدنگی 
به زیر تیر بارون سی چه مندم
دیه نَه گل ای بینم نه گلستون 
میون پَرزِ خارون سی چه مندم
بِدین دستم همه دستانه گویل 
مو بی دست بِرارون سی چه مندم
دیار بختیاری مَند وُر جا 
منه ای شهر ویرون سی چه مندم
اگو «تهنا» ز خُس ز حال و روزس 
به جای سر بدارون سی چه مندم 
(حسین عبدالهی پبدنی)

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۸:٠۱ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٦ بهمن ۱۳٩۳
Comments نظرات () لینک دائم