پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

سیسته ی دشت شیمبار

... منه جِنگ ظهر بید که رسیدم به شیمبار. هوا یه غا گرم بید؛ گُسنُم بید و به هر کافه ای رهدم اگدن: گوشت نداریم! گدم خوراک غیرزا کواو هم بووه اخورم! گدن: ایما تهنا کواو اپزیم! ...

آرُم آروم ره وستم و پشت فرمون سیل به دشت شیمبار و که اکردم. سَوزِلونی دشت شیمبار ،گرمی هوا و گسنه ای نه ز ویرم برد. اما دراز ره، بچه یل کُت کت واستادن بی و پلاستیکانه منه هوا اجمنیدن و اگدن: سیسته! سیسته! یه پاره سون هم اگدن: کویج! کویج!...
ز پیت منجا دشت که در خردم یه دهدر کوچیر و تهنا وا لچک و مینا دیدم! دست شوند بم. نترستم زس رد وابوم و واستادم. دونید و اوید دم پنجره ماشین و گد: سیسته اخوی؟ تیاس چی دو تا لُپُک آوی منه ریس ابلیوست!
لچک پر منجق و قشنگ و مینا سهرس، دلمه کند و هرسامه درود؛ هم ز قشنگی و هم ز درد... هندا 8 - 9 سالس بید.
گدم: یونون چندی ابوون؟چندی پیل بت بدم؟ گد: همس دوهزارتومن! پنج هزار تومن دادمس. گد: واستا تا باقیسه بییارم سیت! گدم: دهدری نیخوم! قاول دهدرمه نداره! گد: نه! تو واستا!
دونید تی چیاس کل ره...
مو هم درودم. داشت پیل هیرده ادرورد که دیدم سرس وا والا کرد به طرف بغل کُه و گد: اخوم باقی پیلسه بدم! خوو که نیشتم دیدم نُک سر یه زینه ز پشت بردی دیاره! زینه داس بید یا ددوس، خُسه ز تی مردم رهگذر بهدار کرد بی که کس و بی کس نبینس و دهدر کوچیره واداشت بی دم ره. خشم اوید و سربلند اویدم به زنگل مال و توارم که شرف و آبروسونه اوادارن... ز دل خشی بازم هرسام تک تک رهستن به لم...
باقی پیلامه بم داد و گد: اَو داری؟ گدم: هری دهدرم دارم! کلمن پر یخ بید دروردم منه یه درف اَو معدنی رهدم سیس. گد: هالو اَو یخه؟ گدم هری! گدک دستت درد نکنه! ... هر چه کردم که میوه و بیسکویت و شکلات بس بدم زم نگرهد! دیدم ای دهدر مالم چندی گپ و سربلنده ... 
سیسته هاس سهر بیدن، به سهری هین خدا و منسون اسپید بی به اسپیدی دل دهدر مالم...

ستین بختیاری

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱٢:٢٤ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٧ آبان ۱۳٩۳
Comments نظرات () لینک دائم