پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

دبیت

 

مدتی است که پیرمردی با وقار در خیابان امام خمینی اصفهان ، سه راه  ملک شهر، ورودی خیابان بهارستان ،  بساطی پهن و کسب و کار تازه ای در فضای باز برای خود دست و پا کرده است . اوفقط شلوار دبیت می فروشد . اوبساطش را درزیر چراغ راهنمایی سه راه پهن کرده ، جای مناسبی نیست اما او میخواهدنظر همه را آنجایی که ایستاده اندبه خود جلب کند . ماشینهایی که پشت چراغ قرمز توقف می کنند پیرمرد دست فروش را برانداز می کنند . بختیاری ها و دیگرانی که این لباس را می شناسند به سراغش می روند و از او  خرید می کنند و با او به گپ و صحبت می پردازند و او را به ادامه کار و فروش شلوار دبیت بختیاری تشویق می کنند . عده ای هم که از شلوار دبیت شناختی ندارند از سر کنجکاوی با هر زحمتی آنطرف تر چهارراه جای پارکی می یابند و به سراغش می روند . برخی نیز از درون اتومبیل برایش دستی تکان می دهند و یا بوق ماشین را برایش به صدا در می آورند . این پیر مرد هم کسب و کار و ممر در آمدی جدید به دست آورده و هم اشاعه فرهنگ پوششی بختیاری را انجام می دهد . با خوش زبانی برای همگان توضیح می دهد : این لباس بختیاری است . جنسش از دبیت است . راحت و خوش فرم است و . . .  این مرد بختیاری به گفته خودش در حد توان و به نوبه خود رسالتش را به انجام می رساند .  کاش ما هم ،هر کدام در حد و توان فکری و مالی و علمی و فرهنگی حتی در حد و اندازه این پیر سرمازده و آفتاب سوخته ، دل بسوزانیم و در کنار کار و حرفه شخصی مان حد اقل از فرهنگ و آداب و گویش خودمان فرار نکنیم . ما بختیاری هستیم چه ملبس به کت و شلوار و چه با هر لباس دیگری . چه فارسی و ... حرف بزنیم و چه با گویش شیرین بختیاری . در هر حال بختیاری هستیم و افتخار به غنای فرهنگی خود داریم . لباس بومی و فرهنگی و اصلی ما چوقا و دبیت و کلاه است و گویشمان بختیاری .

 امیدوارم وقتی دیگر، دست مهریاری کهتر، چوقا ی خوش نقشی برتر را در چهارباغ اصفهان قشنگ ، در گذرپر تردد فرهنگ ، بر فراز و دید همگان آرد و به قیمت شناخت و معرفت به فروش رساند .

این امید را دارم   

 

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱:٢٦ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٢۱ بهمن ۱۳۸٧
Comments نظرات () لینک دائم