پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

هرکی، هرکی آوید و هر کی سی خُس...

هر کی، هرکی آوید و هرکی سی خُس
آشنا، نا آشنا، غوکی سی خس

دا به دل پز ای کشه، بُو بار غم
کر گپه سی خس و منجایی سی خس 
...
نی خوره غم دیه کس ز هونه زا
هر دلی آویده غمخواری سی خس 

تا اگوی ز درد گویل، رنج دا 
ای گوهه درد ِ خسه، سی خس، سی خس

تا اگوی غم ریشه رُند، وسته به مال
ای گو وا موچه؛ که غمناکی سی خس

نی ونه کس یه چلوله مینه تش 
هل به ری گردس ونه هر کی سی خس

پس برک رُنده دزونه مینه مال
بال چاله، مالخدا، خو بی سی خس
...
تا حلال ور پا حرومی ره گرهد
تی پلشت، چنگ زید که ای پاکی سی خس 

تا ایا گوسند تارسته به گَل
تینه ای بنده که او اوکی سی خس

گوگری رنگس اویده زرد و لیش
خورزمار بی تاته زا، کیچی سی خس 

مال مون خوو مالی بید، رهده ز دَو
هر چه منده صحوتا خووی سی خس 

نی گره کس دی حوالی ز کسون
یادگار وا ساتیار، ساکی سی خس
...
هین و چوو وسته ز مین طافه ها
شهنی و باوادی و راکی سی خس

بخت ور گشته ز یار، تا کی به خو! 
لنده، تهنا هی به ری باری سی خس

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۳:٠۸ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ٩ امرداد ۱۳٩۳
Comments نظرات () لینک دائم