پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

شو مه ( شب مهتابی )

شو مه باز اوید و دل ز جا کند

گل میخک به نا مینا نه  ور وند 

 


ز پشت که که اسپیدیسه دیدم

به گل وستم گدم شرگت خداوند

 

که تیغشت تو رهنه کرده روشن

چی  دلداری رسه ور پای دلبند

 

به مین مه ای گشتم ریسه بینم

تش بی دی به لاش مو هنی مند

 

دو تا تیس ای بلیوه چی شو مه

تش و برق ای زنه هر دم به لو هند

 

خدایا هاشقی نه خوت نهادی

که فرهاد بیستونه کنده چی قند

 

خدا هر چه قشنگی بیده وا خس

به کرده ور کد و بالاس پیوند

 

  سیاهی شو مهتو چی ترنس

هزارارون تال و پر پیت و پرس فند

 

به تیر تیز مرزنگس خدایا

یه زهمه تازه از نو ور دلم وند

 

تدرگ آوید و نازل کرده ور مو

یه هو بلگ قسیل دل ز جا کند

 

گدرتم مو سرانجم از گدارس

نه ترس دارم ز رهدار و نه ره بند

 

دلی ((تهنا)) به سینه داره مندیر

ایر جونی بده بس او خداوند

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱:٠٦ ‎ق.ظ ; جمعه ۳٠ دی ۱۳٩٠
Comments نظرات () لینک دائم