پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

جُل به کول

تاتم[1] مهمون مون بید. بس گدم: تاته هر چه دلت اخوو بفرما تا سی چاست[2] راست بکنیم. تاتم گد: بوو مو نه مرغ ماشینی اخورم و نه کواو و ... ار زحمت نید اَو گوشتی[3] راست بکنین. خومون هم تمارزو[4] اَو گوشت بیدم؛ جاتون سوز زینه یه اَو گوشت لری پر گوشت راست کرد. نهنگ[5] چاست اوید و سرفه نه پهن کردیم که زنگ هونه وید به درینگشت! ...

خورزمارم[6] بید وا زینه و دو کر و دهدرس؛ گدم تا ایسا خوراکه بنین سر سرفه جلدی ایاهم. تاتم گد: بوو نی خو روی سی خوراکی! بیو هیم اَو گوشته بهر اکنیم. هر کی یه غا اَو گوشتسه تلیت اکنه و «جُل به کول»[7] اخوره و سیر ابووه ...

بچه یل خوم خورزمارم نیشتن[8] به یک و وایک گدن: جُل به کول په دیه چنه؟ خوراکیه؟ ...



[1] - عمویم

[2] - ناهار

[3] - آبگوشت

[4] - تهمارزو، طعم آرزو، تم آرزم،آرزومند گونه ای خوراکی، معمولا گوشت...

[5] - نزدیک

[6] - خاله زاده ام

[7] - چم و معنی را شما بفرمایید...

[8] - نگاه کردند

از: ستین بختیاری

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱٠:٤۱ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ۳٠ اردیبهشت ۱۳٩۳
Comments نظرات () لینک دائم