بناهای     آبـاد   گــردد   خـراب          ز بــاران و  از تــابش آفتاب

پی افکندم از نظم کاخـی  بلنــد         که  از  باد  و  باران  نیابد گزند

 بسی رنج بردم درین سال سی         اجم زنده کردم  بدین  پارسی

 نمیرم ازین پس  که  من زنده ام         که  تخم  سخن  را  پراگنده ام