پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

بهر زمین قهر کردن و ...

…. جر پیایل سر بهر کردن زمین بید و مو هم که 8-9 سالم بیشتر نبید، نشستم بی سر یه برد و گوش ادادم بسون. همه بهر منجایی نه اخواستن و بهر لمی و رُهینه هیشکی قوول نی کرد؛ دیندا کیخا مندنی وریستاد و زمینه گُم زید و پینیدس. بهر لم و رُهنه چن تا گُم بیشتر گرهد...

 کیخا مندنی بنگم کرد و گد: ستین! رو به قهر! به کیخا گدم: کیخا مو روم به قهر؟ مر مو جر کشیدم یا زمین اخوم؟ پیایل که تا اسو داشتن جر و قال اکردن سر زمین زیدن زیر هنده...

شیرزاد اود تیم و چلمه گرهد و بردم چونون تر و بن گوشم گد: ستین قهر راستکونی نید! ز غزده رو به قهر! اخویم پشک ونیم. رو پشت همو برد گپه تا بنگت بکنم...

بنگم کردن که بیو؛ تا اودم کیخا مندنی یه ریگ، یه بلگ درخت و یه چلوله نهاد منه تنگم گد: یکی سونه ون به طرف کُه، یکی سونه به طرف شور و یکی سونه هم ون دم پات...

چلوله نه وندم به طرف که و بلگ درخته وندم به شور و ریگه نه هم وندم دم پام. یه هو یادگار زجا جست و گد مو قوول ندارم و ...

هنی ندونم سیچه بم گدن رو به قهر!

ستین بختیاری

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱۱:۳۱ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٤ اسفند ۱۳٩٢
Comments نظرات () لینک دائم