پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

پبده(بخشی از کتاب آماده ی چاپ)

... پبده با توجه به موقعیت طبیعی و جغرافیایی خاص خود، یکی از راههای قابل دسترسی به بخش های دو سوی آن برای گذر کوچندگان و بازرگانان از میان بلندی های غربی زاگرس بشمار می رفت. این راه یک گذر و کوچراه با اهمیت از دامنه های غرب و جنوب غربی زاگرس، از سوی جلگه ی خوزستان به سمت منطقه ی سردسیر بختیاری، اصفهان و نواحی مرکزی ایران، محسوب می شد. تجار شوشتر و دزفول و کاروان های بارزگانی در مواقعی که دیگر راههای منطقه ی بختیاری ناامن می شد، از این راه ارتباطی استفاده می کردند. سخت ترین گذرگاه پبده آستون پبده بود که برای مردم کوچنده و کاروانیان تولید زحمت می کرد. کوچندگان و مسافرینی که به طرف سردسیر بختیاری و چهارمحال و اصفهان در حرکت بودند، پس از پبده، مسیر و گذرگاه های چلبار، تنگ تینا، منار، چلو، شیمبار، بازفت، بیرگان و ... را طی می کردند تا به محل زندگی سردسیری خود برسند.

     شاید گذر پبده آسان ترین و مناسب ترین راه بشمار نمی رفت اما سخت تر و دشوارتر از معبرهایی مانند تنگ بابااحمد در سمت خاور پبده و در بنه وار و مسیر هارکله به چلبار  و تنگ تینا و ... نبود و برای دسترسی برخی بخش ها کوتاه ترین مسیر بشمار می آمد. گاهی کاروانیان و دیگر کوچندگان به علت ناامن بودن و وجود اشرار و مأموران مالیاتی زورگیر در دیگر راه ها، این گذر را برای خود انتخاب می کردند. پبده به دلیل محصور بودن در میان کوه های بلند و محدود شدن به دو گذر...

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱٠:٢۳ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ۱٧ دی ۱۳٩٢
Comments نظرات () لینک دائم