پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

تو مَدون!

... نهنگ چاست بید که رسیدم به مال. سی رهدن به هونه خومون واسکه ز کل هونه دیدار بگرتم، دیدم شکر زینه دیدار کل بهون یه کماچی نهاده سر تش و هی تند تند ازنس به یک و چز و وز و بوس هم دلمه اَو کرد. شکر زینه مهروونی بید؛ هرسا چی راست اکرد، خس بنگم اکرد و ز خوراکیس بم اداد. ای کرت، به پشت تیا بم نیشت و موکیشم هم نکرد.

سی یوکه یه صخوتی واس بکنم و گاشت ز خوراکی هم بم بده، زس پرس کردم:  کیچیم شکر! خووی؟ چه راست اکنی؟ هیم جور که تیس منه کماچ بید، گد: خووم؛ تو مدون(تو مدوو)راست اکنم. گدم: چه؟ شکر کمچه نه ز منه کماچ درورد و کشید بم و واتشر بم گد: تومدون! اشنیدی؟

بور اویدم و سرمه وندم وازیر و رهدم به هونه. ز دام پرسیدم: دا! تو مدون چنه؟ دام گد: کی بت گده! گدم: ولا ز هم چو اگدشتم به شکر گدم چه راست اکنی، گد تو مدون. دام هندست و گد: دا بووم؛ تو مدون انکه تو نوا دونسته بووی! یونه اگون که دیه دینسه نگری و دووارته نپرسی! ستین تو چا زنگل اخوی! سرت منه کار خوت بووه دا! مر ندونی یه دمون پیش، بهیگ شکر، بچس زمار اویده...

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱٠:۳٥ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ٢۸ آذر ۱۳٩٢
Comments نظرات () لینک دائم