پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

حب وطن

                                       حب وطن

 مرغکی برده به فردوس طهور                بلکه امدادش دهد از آن ثغور  

  در میان قدسیان ماوا گزید                       واندرآن جنت به لذت آرمید

 پر زنان از شاخه ای بر شاخسار                بی مهابا از شکار و از مهار

 ترس را بر دل نبودش هیچ راه                   واندرآن نزهتگه قدسی پناه

 راهواری کرده تا بر جوی آب                هم خرامان رفتی و نی با شتاب     هر چه را مشتاق شد ماکول شد                آنچه را اندیشه بد محصول  شد     اندر آن مینو سرای نیک جای                  واندر آن جلوه گه عشق خدای

او به تنگ آمد که جایم نیست این                اینهمه نعمت نخواهم چیست این من وطن خواهم نه این سبزه چمن               جیک جیکش بود و او را الوطن من وطن خواهم دلم آنجاست راه                 هر شبم رویا شود تا در پگاه

من نمیخواهم همه این ناز ها                     من همی مشتاق آن انباز ها 

دانه بر می چینم از هر گوشه ای                   بهره من اندرون خوشه ای

خار و خاشاک وطن در دیدگان            سرمه کش نرمی است هم چون پرنیان در قفس بود او چو در فردوس بود        روح و جانش را همه موطن ربود

عاقبت راه وطن را پیشه کرد                 آنکه محبوبش بدی اندیشه کرد

مرغک از عشق وطن غافل نشد            آن همه نعمت بر او حاصل نشد

 دوستداران وطن با هر سرشت            جای آن را او نخواهد با بهشت

هر که را اصلی بود اندیشه نیست       هر که را عشقی بود بی ریشه نیست

هر که را آیین و رسمی پا به جاست       هر چه را اندیشه باشد از خداست

جمله ما آیات آن حبل المتین                   جملگی در انتظار واپسین

جمله ما ذره از آن خاک دریم                    جملگی بنشسته بر خوان کریم

رسم و آیین ها ز هر قوم و تبار                بایدش محفوظ ماند بر قرار

عشق فرهنگ و ادب نی در قفس                 عشق بازی را نشاید با حرس

حافظ فرهنگ  این ایل و تبار                      کوچ کردن از یمین و از یسار

راه را بر کوچ بستن نارواست                     تخته قاپو بر در چادر خطاست

گر که سکنایش کنی در آسمان                     شکوه ها گوید به آن استارگان

 گر که بر پایش غل و زنجیر نهی               هان عبث بر گرده سندان زنی

زنگ زنگوله تو از گوشش مگیر                موطنش ییلاق را تا گرمسیر

چشمه ساران صفا ماوای او                     هر در و دشتی بود صحرای او

خانه اش محصور بر دیوار نیست             مرغ عشقش جغد و بوتیمار نیست

هر صفایی را کنداطراق گاه                    هر جمالی را به رخ رخسار ماه

لاله خونین نه بر مرداب خاست                بر سر آزاده و نیکان به پاست

جرم آزاده نه این زنجیر و بند                 حرمت احرار نی شاید به فند

رهروان کوچ هان آزاده اند                    بر بن هر بوته ای سر داده اند

بر سر هر کوی و هر دشت و میان              حجله گاه نوعروسان جوان

هر کجا دیواره ای دیدی زسنگ               حجله گاه اسوه ای کشته به جنگ

هر پسر در برزنی بنهاده پا                      جای جای راه کوچ ایل ما

حیف باشد کاین همه آثار ها                     یاد داده یاد واره ماند ها

از دل و یاد و زبان ما برد                      روح و جان ما به تاریکی خزد

کوچ را بر حال خود بگذار جای               همتی کن تو به درد او شفای

پیشرفت علم را در زندگیش                      بهر امرار معاشش بر زپیش

بهر آسایش بر او کن چاره ای                   زین اسبش را بنه بر باره ای

گر بماند هر ادب در جای خویش            در امان باشد ز هر زهر و ز نیش

عشق را ((تنها)) همی جوید ز یار            نی ز بخت خفته در آن کوهسار    هیجدهم اسفند ماه هزار و سیصد و شصت وهشت سمینار اسکان عشایر –

جهاد دانشگاهی شیراز    

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ٦:٤٧ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ٢٠ فروردین ۱۳۸٧
Comments نظرات () لینک دائم