پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

ریال رو جووه...

... داشتم ارهدم سی لالی که دالو ماه بناز ز منه مال آجونباز بنگم کرد و گد «خدا برت»! 
گدم خدا «نیهدارت»! اخوم بروم به لالی. گد: په یه دمون بیو مال بیو کار وات دارم؛ رهدم. اوید وا نیام پا یه بردی نشست. گد: دا تری یه «گرسی» حنا و وسمه سیم بخری؟ گدم «هری» دا! خواستم ره به ووفتم؛ گد: نه دا واستا تا پیل بت بدم. «رو جُوسه» ناهاد سر برد و وا یه «تلیشه» بردی چار تا ز «ریالا» جوسه ز چن جا کند و داد به دستم. گد «ویرت» بووه ریالانه وا «هلکن»(گوشه) نبری تی «دکوندار» اسو کمتر اورداره سون؛ به نیا برسون تی «گوباز» گوشه هاسونه دراره اسو بدسون بس. جیو نداشتم؛ سی یو که یکی زم نبره سون و یا «بلا» نوابووهن ناهادم سون به دو جا. دو تاسونه ناهادم به «سرهورجوم »و دو تاسونه هم ناهادم منه «کفت» شالم و ره وستیم سی لالی...

ستین بختیاری

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱۱:۳٠ ‎ب.ظ ; شنبه ٢۳ آذر ۱۳٩٢
Comments نظرات () لینک دائم