پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

دات میرا؛ گر گات نمیرا ! dat mira! gare gaat namira

... مازنون(ماه زنون، ماه زنان) زیر «پاچل»(پچل)بهون، دست به زونی نشسته بید و گاتاوختی وا «گیل» میناس تک تک هرساسه پاک و اکرد و وا خوس «دندال» هم اکرد. «منستی» دیر ز هونس، یکی ز کس و کارونس مرده!

بهونه ایما کل بهون کهزاد میره ماه زنون بید. گدم دا! ماه زنون چسه؟  مر «هوری» اوده سیس که چینون به غمونه و هی اگریوه؟

دام گد: نه دایه! «گر»(گور) گاس(گوساله ی گاوش) مرده؛ سی همو چن روزه کارس گریوستن و دنداله.

گدم: په دا آدم سی گر گاس هم اگریوه؟ په ای همه که بیگ و بره اکشن و اخورن، سیچه سی هونون نی گریون؟ ای گر هم چی همو بیگ و بره یل!

دام گد: ای دا بووم! شیر میش و بز «کرا» نی کنه و کمه اما شیر گا ماست و دوو و کشک و کره و ... هونه واده نه اده! قیت و ذات بچه یلسه! رنگ و بوو جفنسه! شیر و دوو در هونه نه واز اکنه! ری موکیش به مهمونه اگشه و ... تو ندونی که مو چه اگوم و و نه هم که سیچه ماه زنون سی گر گاس اگریوه!...

دایه ز قدیم گدنه که: دات میرا؛ اما گر گات نمیرا...

از: ستین بختیاری

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱۱:۱٩ ‎ق.ظ ; جمعه ۸ آذر ۱۳٩٢
Comments نظرات () لینک دائم