پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

هم هو که پری ناز گد: ...هستسه بم بدین، برمس سی «سَی مون»...

از: ستین بختیاری

 

گاتاوخت منه کس و کارون،ز یو و هو(این و آن)، به زبونزد(ضرب المثل) ایشنیدم که اگدن: همو که (هم هو که) پری ناز گد: هستسه(استخوانش را) بم بدین برمس سی «سَی مون»(برای سگ مان)؛ سیم پرس پیش ای وید که انکه چه! ...

   تا یه کرت ز کا برخوردار که پیا چیدونی بید پرس کردم و سیم گد:

«منه بختیاری گوشت فروشی(قصاب) نبید ار یکی گوسندی اکشت یا زس امرد، بهره هونه واده خُسه اورداشت و باقیسه بین 


مردم مال بهر اکرد. یه کرت یه نرمیشی ز بیامرزی ملاسردار که ز کُه ورست بی، گوشتسه منجا هونه هونه وتده ها مال بهر کردن. ملا کر نداشت؛ هم یه دهدره داشت که نومس پری ناز بید. پری ناز بهرانه ابرد سی هونه ها. هونه دیندایی هونه ایما بید؛ گوشته منه یه دَوری اورد بی؛ دام گوشته استید و نهادس منه درف و دورینه داد به دست پری ناز و گد رودمی؛ به تندرستی خوت و دات و بووت! اما پری ناز دم بهون، دم چاله تش واستاد و نرهد. دام بس موکیش کرد که بیو بنشین رودم! پری ناز گد: نه بوتی هیم چو خووه!

گد په رو به هونه خوتون چینون واستادن پشت چاله خوو نید! دام بس گد: په چته پری ناز؛ نه اروی نه انشینی؛ یا رو یا بیو بنشین! گد: اخوم واستم تا گوشتسه کوتو بکنین و بخورین، اسو هستسه بم بدین، برمس سی سی مون...

سَی هم یه بهری داشت!

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ٧:٢۱ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ۱٤ آبان ۱۳٩٢
Comments نظرات () لینک دائم