پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

ای که روزی همه خلق ز انبار تونه ...

... رئیس جلسه اصفهونی بید؛ تا فهمست که مو بختیاریم، گرممم گرهد و پیش ز 
جلسه شعر خداییه شادروان افسره به گویش بختیاری ز «ور» خوند؛ منستی که 
پیا بختیاریه که منه مال گپ وابیده! 
راستیاس ز شرمُنده ای لاشم ز عرخ «یه شو »وابید چینا هم همسه ز ور خوند 
و هم بهتر ز مو خوند! مو که همسه ز ور نبیدم؛ خدا بووسه بیامرزه که منجاس
 نگد که مو دینداسه بخونم! ... 

خداییه
ای که روزیَ همه خلق ز انبار ِ تونِه

آسمونها و زمین کِرده کردار ِ تو نه ِ

ئی همه نقش و نگاری که مِنِه دنیا هِد

همه از پرتو یک جلوه دیدار ِ تو نه ِ

اَفتو و ئی همه نوری که اِتاو ِه به زَمین

مختصر ذره ای از تابش رخسار ِ تو نه ِ

ئی همه آو که به دریا چو’نو هیِِ موج اِزَنه

چکه ای از کَرَم آور گهربار ِ تو نه ِ

عاقلون هر چه ’کنِن فکر و اِبالِن به ’خوسون

اشتباه کِردنِه ’پای ، جمله ز افکار تو نه ِ



هر که رَهد از پی ِ مقصور و به مقصود رسید

’او َنَرهد و َنَرسیده ’یوز ِ رفتار ِ تو نه ِ

هر حکیمی که دوا داد و مریضِس خو، اِبید

’او دواها همه از قیطی عطار ِ تو نه ِ

هر چه فردوسی و سعدی و نظامی ’گودِنه

همه سون اِز اثر ِ طبع ِ ’درَربار ِ تو نه ِ

پیراِبون خلق و همه سال تفاوت اِ’کنِن

غیر ذات تو که امسال ِ تو چی پار ِ تونه ِ

عرش ِ فرش کِردی و قِیلون ِ نِهاری ’گرَِلو

هر چه ’ورمون اِ’کنِن ’پای همه آزار تو نه ِ

’گدییِه کِردمِه مختار، تو نه ِ ’ور’خو و بد

نیکنم’ زِت ’مو قبول ’یوسرو’یودار ِ تونه ِ

هر چه مو فکراِ’کنم ’پاک همه بر عکس اِبوون

کی به یَکسون اِزنِه ؟ ’پای ’یو ز دربار تو نه ِ

هر شَر و شور به دنیا مِنِه مخلوقت اِبو

اِزَنیم یا اِ’کشیم پاک همه سون کارتونه
خان ِ چنگیز که دنیانه ِ سر اِز ته ’رفتَی

هر چه بد کِرد بِه مردم همه وادار ِ‌تونه ِ

شاه تیمور که مشهور به خین ریزی بید

کمترین بنده ای اِز مردم ِ تاتار تونه ِ

یه نفر کِی اِتَرِس ئی همه آ’دم بِکشِه ؟

او نَکشت ، دست ِ‌توبید ، قدرت ِ قهار ِ تونه ِ

وَندیه جنگ اروپا و تَپِستی تَه ِ عرش

هر چه ’مردِن مِنِه جنگ خین ِ‌ همه بار ِ تو نه ِ

وَندیه چنگ اروپا و تَپِستی تَه ِ عرش

هر چه ’مردِن مِنِه جنگ خین ِ همه بار ِ تو نه ِ

نیگو’هم که ، زِ عربها به عجم ها چه رسی

همه دونِن که چه بید چونکه ’هوشاهکار تونه ِ

هر رسولی اِفِرِستی و کتابی داره

یا ’کرِت یا’کرِ گَو’ت یا که جلودار ِ تو نه ِ

آ’دمِه گول اِزَنی و اِ’کونیس ’ور مِنِه باغ

اِنِهی تِرد بریشِس که یو دی، وار ِ تو نه ِ

آبِر’وسِه اِبَری سی دو سه کَپ گَندم و جو

سی چه گندم نخورِه پَس ’یوچه سرکار ِ تو نه ِ

هو که شیطونِه و ئی گولِ به آ’دم زِیدِه

گوش و ’نفتِس بکَنَی خوس ’دزَ بازار تو نه ِ

باغِتِه ’رفت به َیه شَو و ’گر’هد از چنگِت

میل ِ ’خت بید که بَرِه َارنه گرفتار تو نه ِ

’گدیه ِ روز قیامت زِ ’لر اِ’خوم ’مو حِساو

تو چه دادیس؟ ’هو چه داره؟ چه بدهکار ِ تو نه ِ

’کر َ یارونه ِ اتومبیل ’سواری دادی

منکر بیدِنِته ، ’لر که طرفدار ِ تو نه ِ

حق تو داری بکنی هر چه به دنیا بِخویی

چون همه بید و نَبید زِنده زِ پِندار ِ‌ تو نه ِ

هر بنایی که بسازِن همه ویرون اِبوهه

غیر پاینده فقط گنبد دوار ِ تو نه ِ

افسر ئی فخر بَسِه سی تو که بعد اِز مرگت

اسم ’لر تا به ابد زنده ز اشعار تو نه ِ
نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ٤:۱۸ ‎ب.ظ ; دوشنبه ٢۸ امرداد ۱۳٩٢
Comments نظرات () لینک دائم