یه کرت که رهدم بی به کیچیم سر بزنم، تا که به نهنگ مال رسیدم، دونید وا نیام و دست وند به گردنم و بو نهاد منه تیشنیم؛ ولم نی کرد هرچه جُم و جیلا کردم که ز منجا دستاس بدراهم نترستم! گد تو بو گوومه ادی بیل بو بنم منه بوت. همچونون که گرهدم بی منه هرساس گُلُه گله اریسست و سفت


گرهدم منه دلس. مو کیچیمه قلوه اخواستم و هو هم مونه اخواست.
بردم به مال و یه تک نمدی نه ورشوند و پهنس کرد پا چل و یه قالیچه هم وند سرس و یه بالشتی هم نهاد سرگهس و نشوندم. تش چالس هم بلاز بید، کتری نه ز او مشک پر کرد و نهادس بال چاله...
وریستاد وا پا و رهد دم هورجین. کلیت هورجین به گیل میناس بسته بید؛ وا در هورجینه واز کرد و دو سی تلاپه گندم برشته و کلخنگ و تمته مویز رهد منه دوری و اورد نهاد پیشم...
دست کرد زیر لی و یه همبونی درورد؛ درسه گشید و ز منس آردکنار درورد و ر...

هد منه یه پیاله و هونم نهاد پیشم و گد: بخور تیام و ندونستم ز کونو بخورم!
هیم جور که سگه دگه اکرد تا چی بیاره بنه تیم، یه دنر هی اوالپرسی اکرد: دات خوه؟ بووت چه کنه؟ گویلت چاقن؟ ددویلت به شادی خوون؟ خش اوید؛ پات منه تیم نهادی، اجوالته هی اپرسیدم، ز اوچو که اودی همه خوو و خوش بیدن، ز مال بووم هور داری خوون؟ مردی؟ زندی؟ و ...
ز منه کلیدون مای توه درود و یه تیله کره وند منس و نهادس سر چاله. رهد دم کولیز مرغون و چن تا هاگه ز منس اورد و اشکند سون منه پیاله مرسی و یه گرس تره هیرد کرد منس و وا کمچه زیدس به یک. دوارته رهد سر چُل و دست کرد منه هور آردی چند گنده هرما درورد و یه کم تینیدسون تا کره تا توهست، وندسون منس و دیندا هم هاگه هانه هم رهد سرس...
کیچیم هی چی ایورد سیم یا هاگینه سیم راست اکرد و هی زم پرس احوال اکرد و مو هم هی اخردم. یه تلاپه آرد کنار، بهدس کندم برشته و کلخنگ و ... راستی ز ویرم رهد بن و بایم تهله هم اورد بی سیم!
تا هاگینه راست اوید، یه چپه نون ز منه جفنه درود و وند منه تویزه و اسو وا هاگینه نهادس پیشم. یه باده هم پر کرد ز دو مشک و اورد سیم. گدم کیچی، وندمت به زحمت، مو خه نترم هم قذر چی خردمه؛ نترم دیه! گد: بووم بخور، تا گوشت ابوهن منه لاشت تو جوونی یونون که سی تو هیچی نیدن بخور...
مو سرم گرم بید به خردن که کیچیم در هورجسه واز کرد و یه دستمال «شده» اورد و گد یونه استیدمه سی دام ابری و ادیس بس و بس بگو دیندا تر ایام تیت. گدم کیچی یو چنه منه دستمال شده که چینون پیجنیدیسه؟ گد: یونه خوم بفتمه سیت که بنیهرم تری واس برد ونی؟ تا بفتمس میرم وا برد وند، بردس رهد تا مله زوالی و تقشت خووی هم داره؛ گدم کیچی چنه؟ گد: ار گدی؟...
ایسا دونین چه بید؟

 نویسنده: ستین بختیاری