پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

درد دل یک همتبار

نوشته ی آقای ستین بختیاری؛

اخوم یه درد دلی واتون بکنم، گاشت که درد همه ددویل و گوویل خوو همتبارم بووه!

راستیاس دیه فاته و فاته خونیا ز زنده ای و کار و ... وندنمونه! مو که ایجوری وابیدمه و  نه زنده ای دارم و نه کار و نه زمندی!

بسکه رهدمه به فاته خونی، دیه نه مرخصی دارم و نه پیل منه جیو و نه رخت شه آلشتی و


نه آبرو تی رییس اداره و نه ری تی زهنه و بچه یلم! مرخصی سالمه پیشاپیش گرهدمه و دستمزدمه هم تی رییس حساوداری پیش خر کردمه!

تا که هم ارویم به فاته وا دویست سیصدتا ز کس و کار ری بوسی وا بکنیم و خوش و بش، اسو بهدسم وا برویم سر مزارا و اوچو هم دوارته تک و تهریف و جر زمیینا ولات و نم چن و نم چن. گرم گچ و گوپیم که یه هو ابینی افتو درگشته و زهنه هم هی ازنه زیر چلت  و اگو: هی پیا چه نیای دیه برویم سراغ هم یتیم یسیرون هو؟ په تا کی اخوی واستی سر مزار مردیل؟ ایما خه خومون هم داریم ارویم تیسون!

تا زهنه یونه اگو هله پله اووفته بت و که ای داد بیدا بچه یل مندن منه هونه و مو ایچو! بسکه ز فاته خونی دیر به هونه رهدیمه دیه زهنم وابام نیاهه و اگو هر کی هم گله کرد بکنه مو نترم بچه یلمه ول بکنم و اتو بیاهم سی فاته خونی که همس به تک و تهریف اگردته و به جر و قال!

تا ایایم به هونه بچه یل اقه آدمه ول نیکنن و هی جیغ و داد و په کجه بیدین و ...راستیاس سر و صدا بچه یله ذیه نی اشنم سی یو که صدا بلندگو که منه مچد زیاده و مداح هم میکرفونه تا سیم اکنه منه حلقس گوشام کر ابوون و ز ای باوت یه کم راحتم.

ار درو نگوم هر دوماه یه بسته پاکت نامه ز هیم درازون اگرم و انم منه ماشین سی سرباره ها. پاکتا دراز سی پیلا خووه دیه تا نیبوهن و کلاس دارن!

ندونم که وا چه بکنم بخدا دیه ره و چاره نمنده سیم. تا جوه شه اپوشم و اروم سرکار همه انیهرن بم و اگون: «آقای ... امروز هم مراسم دارید؟» تا اخوم ز دم در رییس رد وابووم رییس وا لهجه اصفهانی بم اگو: «آقا جون شوما دیگه یه روزم مرخصی نداری و کاراتون هم موندس؛ خدا رحمتش کُنِد نمیتونم بتون مرخصی بدم، شنفتی؟ تا تلفن هونه زنگ اخوره یا همرام بصدا ادراهه زهنم اگو: «خدا رحم بکنه باز کی مرده؟»

 باور بکنین مو خومم هر سا که تلفنم ایا به صدا مورشت اکنم که نکه باز هم یکی مرده و وا بروم فاته خونی! چند روز تلفن هونه نه کشیدم و همرامه هم خاموش کردم که یه چند روزی آسایش داشته بوویم. دو سه روز نگدشت بی که یه روز پسین زنگ در هونه زهنست. کرم رهد در واز کرد ابینم کر گوومه نه سلام و نه علیک اگو په سیچه تلفناتونه کشیدینه و خاموش کردینه! مر اترسین یکی بیاهه به هونه هاتون؟ ... یو هم سی یو!

گوویل! ددویل! تناه همکارام، مورشت و ترس رییس و غر و لند زهنه و بچه یل و بنزین گرون و رختا شه و جیو هالی و ... همه نه ترم بسر بکشم و زیر بار بروم و دنگی ندم ولی نتروم تل و دروها و جفنگ مفنگا هیم مداحا بی سوادنه وا بیتا خل و چولسونه که خشخاری به یه پاره ز آمدیل که بسون نیاهه و بسون ابندن قوول بکنم و ساز بیارم! زورم ایاهه که چینون اگون و خداتومن پیل هم استونن و هر چه دلسون اخو اگون و گوشا مردمه هم کر اکنن و بهدسم وا جیو پر پیل انشین پشت ماشینا آزارو و پرادو ... گاز ادن و ارون و به ریش ایما هم اهندن!...

خوو گرهدمه و اخوم بخوسم که صوه زیتر بروم سر کار که دوارته ریسم فرگ نکنه که یکی دیه ز کسونمون رحمت خدا رهده. باقیسه ار جون به لاشم مند تا یه روز دیه سیتون اگوم. خوتون هم که ز مو بهتر ادونین ، په خوتون دینداسه بیاین ...

 زهنه هم هی انه بنگم اکنه و اگو: باز نشستی پا یو؟ وره بخوس صوه هی وا بنگت کنم! وره دیه!

 

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱٠:٠٠ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ٧ شهریور ۱۳٩۱
Comments نظرات () لینک دائم