پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

اوزی آیینی فرهنگی و مردمی در تبار بختیاری

   درگذشته بین مردم بختیاری رسم نیکو و پسندیده ی همیاری و دستگیری از جوانان در هنگام ازدواج وجود داشت که به آن «اوزی» می گفتند. شکل امروزی آن پیشکش بستگان و دوستان است که به صورت نقدی یا جنسی(کادو) به عروس و داماد داده می شود.

ناهمسانی اوزی دادن دیروز و هدیه دادن امروز در این است که اوزی را قبل از جشن


عروسی به داماد پیشکش می نمودند تا صرف هزینه جشن شود و امروزه در هنگام جشن یا روز بعد از آن انجام می گردد. هدایای اوزی بیشتر جنسی بود و شامل دام و دیگر اقلام مصرفی می شد که در برپایی جشن کارا بود و کمک بسیاری به داماد می شد.

     در اوزی گرفتن داماد چند روز پیش از جشن عروسی به همراه چند تن از فامیل و دوستان به اوزی گردی می رفت و به تک تک خانواده های وابسته و فامیل سر می زد. همراهان داماد با رسیدن به هر خانه، اوزی گردی داماد را به اطلاع «خانه خدا»(هووه خدا، هونه خدا) می رساندند و صاحب خانه نیز اساس آیین فرهنگی تبار خود و در حد توانایی مالی، پول نقد، دام یا جنس به داماد پیشکش می کرد.

     بیشتر پیشکش «اوزی» پول نقد یا گوسفند بود اما گاه برخی خانواده با توجه به دارایی و امکانات خود روغن، برنج، لباس نو و غیره هم به داماد پیشکش می کردند. خانه خدا برابر آیین فرهنگی در اندازه توانایی خود چیزی به داماد پیشکش می کرد و داماد نیز آموخته بود تا به دور از اندازه و ارزش پیشکشی، با سپاسگزاری پول یا جنس را با خوشرویی دریافت نماید. در این همیاری اجتماعی که آموزه ای فرهنگی و اقتصادی برای عموم مردم بشمار می رفت، اوزی دهنده با رضایت و با رویی گشاده پیشکش خود را به داماد می داد و داماد نیز خواستاری و خرسندی آن را دریافت می نمود چون در آینده ی نزدیک او هم که خانواده خود را سازمان داده بود، می بایست به دامادی دیگر از تبار خود پیشکش می داد.

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱٢:٠٩ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٥ شهریور ۱۳٩۱
Comments نظرات () لینک دائم