پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

تاگ سبز(تاگ سوز)

   در منطقه پرک و تنگ گزی و در کمرکش و دامنه کوه سله تر (salahtor)، تک درخت تاگی وجود دارد که درپای آن چشمه آبی گوارا جاری است. این تک درخت که به تاگ سبز معروف است، همیشه هم سبز نیست بلکه سبز نامیدن آن از سوی مردم به جهت باور آنان به تقدس این درخت می باشد.

   تاگ مورد احترام مردم منطقه است و در نظر آنان جایگاهی مقدس و روحانی بشمار می آید. مردم معتقدند که محل رویش این درخت قدمگاه و گذرگاه یکی ازاصحاب ائمه اطهاراست. نظرات و باورهای دیگری نیز هست که تنها از دیدگاه مردم معتقد مورد پذیرش است.

    در مورد اثبات این نظر و رای هیچ سند و یا روایت و منبع موثق و مکتوبی وجود ندارد. ستایش درخت و یا هر جسمی و یا موجودی از نظر دین مقدس اسلام مترود و شرک محسوب می گردد. اما مردم توسل و تکریم به این مکان را تنها به عنوان یک نظرگاه و یا قدمگاه اشخاص مقدس مد نظر داشته و صرفا درخت پرستی و خرافه گرایی را مد نظر ندارند. قداست این درخت برای مردم تا جایی است که آنها به زیارت آن می روند و برخی نیز حاجت خویش را از این درخت تاگ درخواست می کنند و به آن سوگند هم یاد می کنند.

   طی کردن شیب تند دامنه کوه سله تر و بالا رفتن از آن سخت و طاقت فرساست اما مردم باورمند با تحمل این مسیر سخت و دشوار کوه، در کنار این درخت و چشمه سار آن اتراق کرده نذر خویش را ادا می کنند و به نشانه نیاز و حاجت تکه پارچه ای بر شاخه آن می بندند و نماز حاجت را از بلندای کوه که مشرف بر پهن دشت پرک و تنگ گزی، دشت لاله و  دیمه و شوراب کوهرنگ بختیاری  و رود پرجاری زاینده رود و زردکوه سرافراشته است به جا می آورند.    از کنار تاگ سبز، کوه سپید و سر به فلک کشیده زردکوه، سربلند و زیبا، مغرور و پا برجا  به زیبایی هر چه تمامتر و غیر قابل وصف دیدنی است.

   در چند سالی اخیر افرادی خیر و دوستدار این تک درخت زیبا و سرسبز در دامنه کوه سله تر، با تقبل هزینه اقدام به جاده ای تا نزدیکی درخت تاگ نمودند که فقط اتومبیل های کمک دار می توانند از شیب تند آن بالا بروند. باورمندان و دوستداران این درخت برای رفاه بازدیدکنندگان و زائرین، اقدام به خرید و تهیه وسایل رفاهی و خوراک پزی، از قبیل موکت و زیر انداز و ظروف کرده و تعداد سجاده نماز کرده و در محل قرار داده اند.

     باور وعقیده ی مردم مورد احترام است؛ تأیید و یا رد باور مردم در صلاحیت نگارنده نیست. اما هنگامی که مردم به زیارت تک درخت تاگ را می بینیم که در کنار آن سجاده نماز را می گسترانند و رو به قبله، با خداوند یگانه و معبود خویش راز نیاز می کنند، هیچ شک و تردیدی را باقی نمی گذارد که درخت معبود آنان نیست بلکه تک درخت تاگ جایگاهی زیبایی است برای عبادت خداوند در بلندای کوهی بلند و در فضایی روحانی برای راز و نیاز با خالق بی نیاز خویش.

   شاید شعر موسی و شبان حضرت مولانا را مصداق خوبی است برای نتیجه گیری منطقی در مورد درخت تاگ سبز بدانیم و راز و نیاز مردم را با زبان خویش و در جایگاهی خاص خویش محترم بشماریم.

 

 

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱:۳۳ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٤ تیر ۱۳٩۱
Comments نظرات () لینک دائم