پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

کوکو ونگ(جغد)

کو کو ونگ یا کو کو بنگ

     «کو کو ونگ»، «کو کو بنگ» یا «کو کو بانگ» بالنده ای هد که به زوون  فارسی بس اگون جغد یا بوف. خومون به زون بختیاری، هم بس کوکو ونگ اگویم و هم جغد بدآقوت(بدعاقبت).

     بختیاری یون هم جور مردم دیه ای کشور گپ،


ای بالنده نه، شیم و بدآقوت و نحس دونن. هر سا کوکو ونگ سر «تو»، بهوون، بالا مال و یا ری درختی انشست و قو اکشید، زنگل مال بنگ جغله یل اکردن که بپرننس. جغله یل هم وا «برد کیوون» و «کله پرغ» اوستن ز دینسون و فرسون ادادن و ز بنگ رس مال دیرسون اکردن.

     ملایل دعا نویس بیشتر مردم ز کوکووننگون اترسوندن و اگدن که ار کوکوونگ بالا هر مالی یا هونه ای کوکو کرد حکماً یکی ز او مال هو امیره! زنگل بیشتر اترستتن و به فرگ بیدن تا قو کشیدن کوکوون بچه یل سونه نکشه؛

    ملایل وختی دعا انوشتن، اگدن که سر کوکوونگ به دعا وروُده وا سر یه کوکوونگ نه وا مل گرگ، سویل پلنگ، دینشت، نوک نر و ... نه به بند تهده بچه بوندین تا بچه یل تون تندرست بمهنن.

     زنگل به پیایل و جغله یل مال اگدن که یه کوکوونگی شکال بکنن و سرسه بیارن سی دعاسون. بنمی(بدنامی) و بدآقوتی کوکوونگ چونون وابید که تا بنگ یه کوکوونگی ز یه جایی اورستاد جغله یل بی نگفت، وا تفنگ و برد کیوون و ... ارهدن سراغس تا سرسه بیارن سی تهده بچه یل ساوا.

     سی هیم یو کوکوونگون به کهسار بختیاری کم آویدن و مار و موشکون و ... زیاد! مریضی و بی دوایی منه مالا و در و دوکون ملایل، ای بالنده قشنگ و شکالی نه تی مردم بنم و شیم و بدآقوت کرد. اما تیا پر و زل و ناجورس و  دِر خردن سرس به هر طرف هم ترس ز ای بالنده نه بیشتر اکرد و بنمی و بدآقوتیسه هم زیادتر!

اما خداییس ای بالنده شیمه و بدآقوته؟                                                               

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ٦:٢٦ ‎ب.ظ ; یکشنبه ٢٠ فروردین ۱۳٩۱
Comments نظرات () لینک دائم