پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

مقاله انتقادی همتبار گرامی جناب آقای حمید اسدی در باره اوضاع فرهنگی فعلی بختیا

   مقاله انتقادی زیر از جناب آقای حمید اسدی است که برای اینجانب ارسال نمودند و با افتخار به دید و نظر همتباران قرار داده می شود. مقاله نقد بجا و شایسته ای که اوضاع فعلی  بختیاری را که همگان بدان واقف هستیم به چالش کشیده است. سخن آقای حمید اسدی حرف دل خیلی از ماهاست که هر کدام به سهم خود دل نگرانی آن را داریم. با سپاس بیکران از این همتبار فرهیخته و امید به همکاری مداوم و بهره وری بیشتر از اندیشه پربار و داشته های فرهنگی غنی این همتبار گرامی.
 
                       
                                  «به نام یزدان پاک
((برای اینکه بت پرست نباشی،کافی نیست که بت ها رو شکسته باشی،باید خوی بت پرستی را ترک گفته باشی.))
(نیچه)
 
همتباران گرامی،بزرگان عزیز،صاحب نظران و فرهنگیان ارجمند؛
... امروز یک بار دیگر بشریت در مسیر تحولی بنیادی قرار گرفته است.ورود به قرن 21 . که ریچارد نیکسون رییس جمهوری سابق آمریکا در آخرین کتاب خویش آن را بهترین وبدترین قرن تاریخ جهان نامید؛ به نوبه خود هم قرن بزرگترین ویرانی ها و هم قرن بزرگترین سازندگی ها ی تاریخ بشر بود. بزرگترین انقلاب های تاریخ جهان دراوایل این قرن در روسیه و چین هر کدام میلیونها نفر قربانی به بار آوردند. ژنوسیدها(کشتار های دسته جمعی) به نوبه ی خود میلیونها نفرقربانی دادند. امپرا طوریهای قدرتمند  انگلستان ،فرانسه، اتریش روسیه،آلمان،هلند، بلژیک،اسپانیا،پرتقال،ایتالیا،عثمانی،ژاپن و آمریکا از هم پاشیدند.
جامعه انسانی در این قرن وارد عصر اتمی شد.یعنی نیرومند ترین ابزار زندگی را همراه مخوف ترین ابزار مرگ در اختیار خویش گرفت.پیشرفتهای شگرف در امر ارتباطات از طریق تلفن بی سیم، رادیو، تلویزیون،فکس،اینترنت،ماهواره های مخابراتی و... بافت ارتباطی جهان را به کلی تغییر داد و مرزهای نژادی و جغرافیایی و زبانی را پشت سر گذاشت. آغاز عصر کامپیوتر دفتر چند هزار ساله ای را در تاریخ تمدن بشری بست و دفتر تازه ای گشود. کشورهایی هم چون هند، چین، ژاپن، یونان،ایتالیا،مصر، اسپانیا و ایران  کشور های هزاره ای هستند که وارد این قرن شدند( یعنی تاریخ موجودیتشان بیش از چند هزار سال میباشد). و بقیه کشورها صده ای یا دهه ای میباشند.
در بین همه این کشورها ایران تنها کشوری است که جز‍‍ء ثروتمند ترین کشورهای جهان محسوب می شود.اما عقب افتاده ترین آنهاست.
و حال از بین تمام اقوام ایرانی اعم از کرد وبلوچ وآذری و بختیاری و فارس و لر و گیلک و ترکمن و...تنها بختیاریست که با وجود تاریخ پر افتخارو داشتن نامهای بزرگی در صفحه های این تاریخ،و با وجود نخبگان زیادی درعرصه های سیاسی، علمی، اقتصادی،فرهنگی،هنری،ورزشی و غیره در داخل و خارج از کشور همچنان به دنبال صفات منسوخ و گذشته خود از جمله آ، خان، کدخدا، کلانتر، صیاد و...هستیم و هیچ گونه حرکت مثبتی که شایسته این قوم بزرگ هست انجام نمی شود.
حال سوال بنده از همه بزرگانی که سنگ بختیاری بودن را به سینه میزنند و فقط بختیاری بودنشان را با گرفتن چند عکس با کلاه و چوقا و دبیت و گیوه و اسب و تفنگ تفسیر و محدود می کنند و از سایر دست اندر کاران مخصوصا متولیان امور فرهنگی این است که:
آیا فکر نمی کنید این همه از گذشتگان خود و دلاوریهای آنها و تعریف و تمجید از خود و گذشته خود با الفاظی هم چون: ایما زخوانین ایم یا بوم خان بید و ....  نه تنها چیزی نصیبمان نمی شود بلکه وجهه ی اجتماعی و قومیتی ما را نزد سایر اقوام لکه دار خواهد  کرد؟ و پایه های فرهنگی وچهره های آزاد مردان ما را متزلزل خواهد کرد؟ آیا ما به سخن زیبای زنده یاد دکتر شریعتی که فرمودند: ((انسان، شدن است نه بودن.)) واقف نیستیم؟
آیا نباید افتخارات امروزی و مدرن و دست آورد های جدید نخبگان خودمان را پشت تریبون بیاوریم؟
آیا ما نباید رسانه یا رسانه هایی به زبان خود در اختیار داشته باشیم که از طریق آن بتوانیم فرهنگ خودمان را به دیگران عرضه کنیم؟ کما اینکه سایر اقوام ایرانی دارند.
آیا نباید از هنرمندان سرشناس،ورزشکاران و افتخار آفرینان قوم خود به درستی تقدیر و قدر دانی نماییم؟
ما که این همه ادعا داریم آیا باید مسعود بختیاریهایمان را بعد از وفاتشان بشناسیم؟ اگرامروزه منطقه ی بزرگ بختیاری جزء نقاط محروم کشور محسوب میشود آیا ازعدم مدیریتی ما و بی عرضگی خود ما نیست؟؟ ما چه چیزی کمتر از سایر اقوام ایرانی داریم؟  ضمن احترام و ارزشی و ارادتی که نسبت به سایر اقوام ایرانی دارم اما چرا باید تدریس زبان ترکی در مدارس و حتی دانشگاههای استان های ترک زبان الزامی باشد اما جوانان زیر20 سال بختیاری از دانستن زبان بختیاری و مادری خود محروم باشند؟ و چرا باید در چند دهه ی اخیر بیش از2000 واژه بختیاری به صورت خزنده به فراموشی سپرده شوند؟؟
چرا در تهران و سایر شهرستانها چه در مکانهای عمومی و رسمی و خصوصی هر کسی باید با همتبار خود به زبان خود صحبت کند که البته هیچ گونه اشکالی هم ندارد اما جوان بختیاری حتی از گفتن اینکه بختیاریست شرم داشته باشد؟
چرا سایر اقوام ایرانی  برای خوانندگان، هنرمندان و موسیقی دانان خود کنسرت های آنچنانی می گیرند اما ما اگر هم برگزار کنیم فقط با یکی دوتا خواننده تکراری،سنتی و قدیمی با آهنگ های غمگین نه جدید و جوان و پویا و شاد؟
اگر ما می خواهیم جهانی فکر کنیم و جهانی حرکت کنیم آیا فکر نمی کنید ذکر مدام اصطلاحات چادر و ایل و گوسفند و اسب چه در متون شفاهی و متون کتبی در این عصر متناسب با حرکت امروزی سایر اقوام و ملل نیست واز ما تصویری از انسانهای چادر نشین که پشت کوهها زندگی میکنند واز فرهنگ و هنر و تمدن امروزی بشریت به دورند در اذهان سایر اقوام و ملل ایجاد شده است؟؟؟
و اما یکی از بزرگترین تیشه هایی که خود به ریشه های فرهنگمان می زنیم به سُخره گرفتن طوایف همدیگر می باشد که هرکدام برچسب زشتی ازسوی سایر طوایف به خود دارد؛
امروزه در جامعه ی جهانی هیچ گونه مرز و محدوده ی قومی وملی و زبانی و نژادی وجود ندارد وتمام ملیت ها و قومیت ها نسبت به ارزش ها،فرهنگ ها، مقدّسات و اعتقادات همدیگر احترام و ارزش قایل هستند و با همدیگر آمیخته اند. بنابراین اگر ما بخواهیم همتراز و همسوی جامعه ی ایرانی و جهانی حرکت کنیم با اندکی قیاس میفهمیم که بیش از200 سال از دنیا عقبیم و تنها عامل این عقب افتادگی جامعه ی امروزی بختیاریها، خود ما هستیم.....
به امیدسرافرازی وسربلندی روز افزون بختیاریهای اصیل و همه ی ایرانیان عزیز»
(حمید اسدی - 16 آذر 1390 – تهران)
E-mail: hamidasadi.iran@yahoo.com
 
نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱۱:۱٤ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۱٦ آذر ۱۳٩٠
Comments نظرات () لینک دائم