پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

ادامه داستان ماه زنون(2)

 

... کیک واک[1] پرگل و لالی هم زه ای طرف، تی تمدار لت وریستاد. کیکه[2] زنگل تمدار بف، یه هو ماله زه صدا وند و همه سون ورگشتن به طرفسون. مرداس ز مال بنگ[3] کرد: هی درگل چه وابیده؟ چتونه؟ سی چه کیک و واک اکنین؟

     پرگل هیم طور که هرس[4] ز تیاس اریسست،[5] به گیل[6] میناس هرساسه پاک کرد و وا صدا گرهده گد: هالوم مرداس هل[7] ریسست به سرم، بی مازنون تا کیک واک زنگل و بنگ بوو[8] پیایل زه مال اشنیده،[9] یه هو ورستاد و پاس گیر کرد به پیز و ورکلوهست[10] و سرس خرد به برد و اشکست. سست[11] اویده، هر چه بنگس اکنم جواو نیده!

     مرداس وا کهزاد و ساتیار و بختیار وا چند تا زه جغله یل[12] مال کله کنده[13] اویدن تی بی مازنون. ممیرا دهدر بی ماه زنون هم سر لهد[14] و مینا به گردن وا گل زنون و ماه پاره و تیام دونید به طرف داس و هی ریانه اکند[15] و کیک و اک اکرد: ای دامی، ای دا همه چی دونمی ای دا ...

     پیایل وختی[16] رسیدن، ساتیار بنگ بی مازنون کرد و گد: بی مازنون چته؟ تو خه[17] زهنه سستی نبیدی! سیچه چینون شل کردیه به خوت؟ بنه[18] دهدرت[19] چوره[20] خوس[21] اکنه؟ تیاته[22] واز بکن تا هم هو و هم ایما دلمون جا بگره.

     ساتیار گد درگل یکی تون بروین به مال یه کم او بیارین. ماه پاره که زه همه درگل مال زرگ تر بید، به قیرکش[23] رهد و وا یه دُنگُلی مشک[24] ورگشت. دو سه تلاپه[25] او پیشکنیدن[26] منه ری[27] بی مازنون. تکونی به خوس داد و یه نفس بلندی کشید و تیاسه ورداشت و نیشت[28] به آدمیل[29] دورس. گد: بم بگوین منه مال چه خور[30] بید؟ کیک و واک و بنگ بوو مال سیچه بید؟

     بختیار گد: بی مازنون زه نونا خوت و بووت و دات به خیر گذشته؛ کهزاد کر یادگار چُلمه[31] کرده، زنگل زیدن به کیک و چر یادگار و کریل هم واسون زیدن به بنگ و بوو و همه مال کندن سر خوسون. دالو نازگل بالا سرسه و انه[32] چلمسه ابره. په تو زهنه گپه چت بید چینون به خوت کردی؟ مر نی بید پیش پاته پاک بکنی اسو بدونی؟

    بی مازنون گد؟ ای آبختیار، دینم به نات،[33] مر ابووه چرشت[34] زنگل مال به اشنم[35] هیچ کاری نکنم؟ مو داهم،[36] تا سر و صدانه اشنیدم تیام هیجانه نید، تا خواستم بدونُم پام گیر کرد و وستم.

     زنگل یه کم او هم کردن منه حلق بی مازنون و وا دسمال شده خوس،ری زهم سرس بستن و زیر چلاسه[37] گرهدن و بردنس سی مال. وختی رسیدن کهزاد هنی[38] به هوش نویده بید. دالو نازگل هم هی ریگانه زه نک[39] سر کهزاد انهاد تا دم پاس و انهاد و ورد بسون اخوند و اوندسون دوون پاس، اما کهزاد به هوش نوید.

     بی مازنون تا رسید گد: بیلس خوم وا بیارمس به هوش، کار کار خومه؛ به درگل گد هفت تا ریگ پاکیزه بیارین سیم و به پریزاد هم گد هم کچک چاله[40] نه بدم، پریزاد هم یکی زه کچکا چاله هوه یادگار بس داد. بی مازنون هی انگست اکشید به کچک و بهدس اکشیدس به ری کهزاد. دور تا دور ریسه تنه[41] کرد و سر نفتس هم یه انگست کشید. دور مچا دست و پاسه هم وا تنه کچک رنگ کرد. ریگانه اوردن سیس[42] و ز نک سرس یه ریگ نهاد و گد چلمه ابرم، چلمه ...

ادامه...   


[1] - کیک و چر، جیغ و فریاد زنان.

[2] - توضیح 1.

[3] - بانگ، صدا.

[4] - اشک.

[5] - می ریخت.

[6] - گوشه، کنار.

[7] - خاکستر،خاک.

[8] - فریاد و شیون مردان در عزا.

[9] -شنید.

[10] - تعادل خود را از دست دادن و افتادن، سکندری.

[11] - بی هوش.

[12] - پسران.

[13] - سراسیمه.

[14] - سر لخت، سر برهنه.

[15] - ریش و زخمی کردن صورت.

[16] - وقتی.

[17] - تو که.

[18] - ببین.

[19] - دخترت.

[20] - چکار، چه،

[21] -خودش.

[22] - چشمهایت.

[23] - به سرعت.

[24] - مشک کوچک آب که از پوست بره یا بزغاله درست شده است.

[25] - مشت.

[26] - پاشیدند.

[27] صورت.

[28] نگاه کرد.

[29] - آدم ها.

[30] خبر.

[31] - بی هوشی بر اثر بیماری کودکان، سکته خفیف را نیز می گویند.

[32] - دارد.

[33] گناهم به گردنت.

[34] جیغ.

[35] بشنوم.

[36]  من مادر هستم.

[37]  زیر بغل هایش را.

[38]  هنوز.

[39] - نوک.

[40]  سنگ اجاق.

[41]  سیاهی، دوده.

[42]  برایش

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱:٥٠ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ۱۱ آبان ۱۳٩٠
Comments نظرات () لینک دائم