پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

آقای رامین طهماسبی راکی و دل نگرانی های ایشان از اوضاع فرهنگی بختیاری

ضمن سپاس از جناب آقای رامین طهماسبی راکی اصل مطلب ارسالی ایشان بدون دخل و تصرف در زیر درج می گردد.
 
«من از بیگانگان هرگز ننالم              که با من هرچه کرد آن آشنا کرد
 
 همتبار گرامی جناب آقای عبداللهی عزیز
     درود بر شما، با اجازه تون بنده عرایضمو  بی تکلف و شکسته ( محاوره ) می نویسم .
     آقای عبداللهی عزیز از لطفتون ممنون بنده در محضرتون درس پس میدم . همکاری با شما باعث افتخار بنده ست. امیدوارم این اطلاعات ناقص و دست و پا شکسته ی بنده با راهنمایی و ارشاد  جناب عالی به درد بخوره.
     جناب عالی به صورت مبسوط و مفصل تو مقاله ی وزین و پر محتوای " نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری " یه سری مشکلات فرهنگی  بختیاری رو مطرح کردین و خیلی از گفتنی ها رو گفتین از این بابت بنده ممنونتونم، به نظر حقیر فرهنگ ما اونقدری که از برخی همتباران عزیز ( آگاهانه یا ناآگاهانه )  ضربه خورده، از نفرین، جادو، طلسم، دیو، کم لطفی سیاستمداران به بختیاری، انگشت شمار بودن افراد باسواد در گذشته ، غرض ورزی و دشمنی های بیگانگان  و ... ضربه نخورده. به عنوان دوستدار کوچک فرهنگ بختیاری و به خاطر آشفتگی اوضاع و احوال فرهنگ بختیاری  براتون درد دل می نویسم.
     بعضیا فکر می کنن هرکی کلاه نمدیشو کج گذاشت یا چوقا و شلوار دبیت پوشید و چند تا عکس با تفنگ تک تیر، دولول یا پنج تیر گرفت و سبیلی کلفت کرد، آخر فرهنگ بختیاریه. قصد جسارت یا اهانت ندارم ولی «هرچیزی به جای خویش نیکوست». آیا وقت اون نرسیده که به جای برگزاری همایش و گردهمایی های بی نتیجه و به جای بی موقع پوشیدن چوقا و شلوار دبیت و گیوه و گذاشتن کلاه نمدی و نگاه نداشتن حرمت این لباس و ایجاد زمینه تحقیر در بین هم وطنان، دلسوختگان کارآزموده بختیاری با برگزاری نشست های علمی - تخصصی به بررسی و ارائه راهکارهایی در خصوص هویت گریزی نسل میان سال و جوان از اصالت خود و آفت هایی که گریبان گیر فرهنگ بختیاری شده، بپردازن و با بهره گیری از استادان زبان شناس، جامعه شناس، تاریخ و سایر علوم مرتبط یه کاری بکنن؟ مگه ما چیمون از اقوام دیگه کمتره؟ ترکا، کردا، عربا و بقیه اقوام ایرانی رو نگاه کنین ببینین چه کارها که نکردن! ما که ادعای تمدن و فرهنگ چند هزار ساله داریم چرا خودمونو  قبول نداریم؟
     همتبار گرامی متأسفانه حوزه فرهنگ بختیاری هیچ صاحب خدایی نداره، هرکس از راه رسیده با هر تحصیلات، تجربه و شغل اومده و متولی کارهای فرهنگی شده و برا خودش دم و دستگاهی راه انداخته و دم از دلسوختگی فرهنگ می زنه. جالب اینکه بیشترشون حتی تعریف فرهنگ رو نمی دونن. بیچاره فرهنگ که چقدر خوار شده، آخه عزیزم " تو را با نبرد دلیران چه کار" ؟ حالا تو هر پست و مقامی و کاری داشتی به جای خودش محترم ، ولی" هر کسی رو بهر کاری ساختند ". اجازه بدین تو زمینه فرهنگی، متخصصین و صاحب نظران این رشته تصمیم گیری و کار بکنن.
     با یه گشت و گذار کوتاه تو بازار کتاب، نوار و سی دی، نشریات (به استثناء موارد معدود)، شرکت تو مجالس شادی و عزای بختیاری و... عمق فاجعه  رو می شه حس کرد. نمی دونم ما به انتظار کی نشستیم؟ کی باید به داد فرهنگ بیچاره و مادر مردۀ بختیاری برسه. مگه مرحوم پژمان نگفت:
 گر ایران زمین بختیاری نداشت                گمانم که از بخت یاری نداشت
حالا ما چی شدیم، به کجا داریم می ریم ، چی به سر ما اومده! کو بختیاری، دیگه بختی نمونده که یاری  بشه.
غروبای جمعه معمولا ً برام دلگیر و خسته کننده است، دلِ تنگ من هر چی خواست گفت و قلم شکسته و ناقصم نوشت. اگه غلط و اشتباهی داشت، ببخشید قصد جسارت نداشتم. شرمنده از تصدیع اوقات.
      ارادتمند: رامین  طهماسبی راکی  ــ   جمعه  06/08/1390 خورشیدی»
نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱٢:۱۱ ‎ق.ظ ; شنبه ٧ آبان ۱۳٩٠
Comments نظرات () لینک دائم