پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

مسجدسلیمان شهر نفت!

 

                                 مسجدسلیمان

 

ز مسجد سلیمان با آبـــــــــروی          نمانده است جز زردی رنــگ و روی

 

نه آب و هوایی نه نقش و نگـار          بجز سبزه زاری به فصل بهـــــــــــار

 

کُنارش سر راه بی برگ مانــــد          کِنارش غــــــــــم  و توسن مرگ ماند

 

به مسجد روان دوده و بوی گاز          سلیمان به تختت دمی گرد بــــــــــــاز

 

تن کوه و دشت و دمن بر تکیـــد         ز چشـــــــــــم دل مردمان خون چکید

 

نگر تا شقایق چرا پژمریــــــــــد         چنین رنگ زردش کـــه بر رخ کشید

 

بپرسان و جویا شو از بختیـــــار         نشین پای درد دل ساتیـــــــــــــــــــار

 

نیوش از دل کوهســـــاران بخت         ز یاران کوچنده و بسته رخــــــــــت

 

چو دیدند آباد هر جا زنفـــــــــت         ز دل بر کشیدند آهی به تفــــــــــــت

 

بخواندند با نالـــــــــه این گاگریو         به شور و به فریاد و بانگ و غریـو

 

که از نفت کوه و در و دشت من         چه آبادها گشت و من خسته تـــــــــن

 

از آن نفت بویش مشامم بخســـت         ز سودش نه چشمم بدید و نــه دســت

 

نه شهرم از آن نفت آباد شـــــــد          نه دل زین همه نعمتم شــــــــــــاد شد

 

به یزدان پناهیم بدان جایـــــــگاه          که امید روزی در آیــــــــــــــد ز چاه

 

...

 

ز«تنها» نیاید به جز این ســـخن         که مسجد سلیــــــــمان بود شهر مـــن 

 

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ٧:٤٩ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ۳٠ تیر ۱۳٩٠
Comments نظرات () لینک دائم