پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

شهر زدگی و تجددگرایی نتیجه تقلید و پیروی کورکورانه خلق

 

خلق را تقلیدشان بر باد داد     ای دو صد لعنت بر این تقلید باد«مولوی»    

     یکی از آفت های مهاجرت، تجدد گرایی و شهرزدگی است. انسان ذاتاً آسایش طلب، نوگرا، زیاده خواه و جاه طلب است و هر کدام در حد معقول و در اندازه متعادل لازم و ضروی است اما در صورت افراط و تفریط و پذیرش بدون آگاهی و آمادگی های لازم، خطرناک و مهلک خواهد بود.

     هر گاه انسان بدون آگاهی و آشنایی به فرهنگ و منشی گرایش پیدا نماید، مجبور خواهد بود که خود را همرنگ با آن خصلت و منش آن جماعت نماید بنابراین برای رسیدن به این مقصود ناگزیر به تقلید و پیروی کورکورانه از فرهنگ و آداب جدید روی خواهد آورد.

      تقلید عاری از حقیقت و واقعیت است و محلی از اعراب ندارد. شخص مقلد بدور از حقیقت و بدون تفکر و سنجش، آموزه هایی را در می یابد که هیچ گونه سابقه فرهنگی و اجتماعی از آن را در ذهن و فکر و اندیشه خود ندارد و با پیروی در اعمال و کردار و گفتار، به تکرار و تمرین آن می پردازد.

      در تقلید، چون قوه عقلانی بکار گرفته نمی شود، فرد مجبور است که صرفاً از طریق قوه شنیداری و دیداری( صمعی و بصری) به آموزه هایی جدید و نو بپردازد و به حافظه بسپارد. موارد تقلیدی فرد مقلد در کنار آن چه را که از راه تفکر و تعقل در مخیله خود اندوخته، به صورت جداگانه طبقه بندی و بایگانی می نماید. در واکنش به هر سؤال، اختلاط و آشفتگی در پاسخ بروز کرده و درون آشفته و بی مایه فرد مقلد را آشکار و هویدا می سازد.

     طوطی سخنگو همیشه آنچه را که از راه تقلید آموخته است، به درستی بیان نمی کند و کلامی را هم که تقلیدوار ادا می کند، حقیقت امر نیست بلکه تلفظی است که شباهتی به به کلام یا کلمات آموزش داده دارد نه به اصل آن! «سلام» طوطی از حروف «س-ل-ا-م» تشکیل نشده بلکه آوایی هایی است از حروف مذکور که طوطی سخنگو باز گو می کند.

     فرد مقلد همیشه ادای افرادی را که به آنان گرایش پیدا کرده در می آورد و معمولاً به اشتباه می افتد و مورد استهزاء و خنده حاضرین قرار می گیرد. در حالت آشفتگی و درماندگی، فرد مقلد سعی به اصلاح اعمال و گفتار خود می پردازد و به تلفیق داشته های عقلانی سابق خود و موارد تقلیدی می پردازد و در نتیجه به خودباختگی میرسد که به تخریب و نابودی کامل فرهنگی خود نزدیک می شود.

     امید به آن که تا نعمت خدادادی عقل هست از تقلید بپرهیزیم و از فرهنگ آموزه های غنی خود دور نشویم و از آنچه که به آن تعلق داریم اباء و شرم نداشته باشیم تا به خودباختگی و پوچی نرسیم. انشااله   

 

    

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱:۳٦ ‎ب.ظ ; جمعه ٢٤ تیر ۱۳٩٠
Comments نظرات () لینک دائم