پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

حکایاتی از شیخ اجل سعدی شیرازی

حکایت

بازرگانی را هزار دینار خسارت افتاد. پسر را گفت: نباید که این سخن با کسی در میان نهی.

[پسر] گفت: ای پدر فرمان تراست،نکویم ولکن خواهم مرا بر فایدۀ این،مطلع گردانی که مصلحت در نهان داشتن چیست.

[پدر]گفت: تا مصیبت دو نشود؛ یکی نقصان مایه و دیگر شماتت همسایه!

مگوی انده(اندوه) خویش با دشمنان 

                               که لاحول گویند شادی کنان

 

حکایت

     زاهدی مهمان پادشاهی بود. چون به طعالم بنشستند،کمتر از آن خورد که ارادت او بود و چون به نماز برخاستند، پیش از آن کرد که عادت او، تا ظن صلاحیت در حق او زیادت کنند.

ترسم نرسی به کعبه ای اعرابی         

              کاین ره که تو می روی به ترکستان است

     چون به مقام خویش آمد، سفره خواست تا تناولی کند. پسری صاحب فراست داشت،گفت: ای پدر،باری به مجلس سلطان در، طعام نخوردی؟

گفت: در نظر ایشان چیزی نخوردم که به کار آید.

گفت: نماز را هم قضا کن که چیزی نکردی که به کار آید.

ای هنرها گرفته بر کف دست      

                  عیب ها بر گرفته زیر بغل

تا چه خواهی خریدن ای مغرور    

                روز درماندگی به سیم دغل

 

حکایت

یکی از وزراء پسری کودن بود. پیش یکی از دانشمندان فرستاد که مر این را تربیتی می کن مگر عاقل شود. روزگاری تعلیم کردش و مؤثر نبود، پیش پدرش کسی فرستاد که این عاقل نمی باشد و مرا دیوانه کرد!

چون بود اصل گوهری قابل    

                         تربیت را در او اثر باشد

هیچ صیقل نکو نداند کرد      

                         آهنی را که بد گهر باشد

سگ به دریای هفت گانه بشوی    

                        که چو تر شد پلیدتر باشد

خر عیسی گرش به مکه برند       

                       چون بیاید هنوز خر باشد

 

 

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱٢:٠۸ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ۱٩ بهمن ۱۳۸٩
Comments نظرات () لینک دائم