پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

نادر حاجی پور اسیوند بختیاری ومعلم نمونه ، به آسمان سفر کرد

سی و سه سال پیش بود اما گویی  همین دیروز بود که من و نادر ، در دو مدرسه همجوار تدریس می کردیم . نادر با مهارت و استادی و دلسوزی بی نظیر به تدریس مشغول بود . او در تدریس وقت و ساعت را نمی شناخت ، یعنی ساعتی به دست نمی بست تا وقت را به قیمت وجه مبادله نماید . از صبح سحر تا تاریکی شب درس میداد و دل می سوزاند . نادرسرمشق و نمونه ای بارزی بود برای من و دیگر معلمان منطقه . حتی راهنمایان آموزشی هم به ما می گفتند که به مدرسه نادر سری بزنید و یاد بگیرید و من یکی از آنهایی بودم که در کلاس نادر یاد گرفتم که چگونه معلم باشم ، به فکر وقت و حقوق و اضافه کار نباشم ، به فکر همنوعان نیازمند علم و آگاهی باشم . یاد گرفتم و خوب هم یاد گرفتم ، زیرا به نادر دل بسته بودم ، دوستش داشتم و میدارم .خاطرات شیرین با نادر به یادماندنی است .  هر گاه به لالی میرفتم دیدن نادر در اولویت کارهایم بود . نادر واقعا نادر بوده و هست . در غم این دوست عزیز و گرامی از دست رفته ، به خیل سوک نشینانش می پیوندم و به یاد و خاطرات زیبا و شیرین با او را یاد اور می شوم تا بلکه از غم و اندوه  نبودش را کمی جبران نمایم . یاد نادر عزیز و ارجمند گرامی و روحش همیشه شاد باد . تسلیت به فرزندان ، فامیل و همه دوستان و دوستداران نادر باد .      

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱۱:٠٩ ‎ق.ظ ; دوشنبه ۱۳ مهر ۱۳۸۸
Comments نظرات () لینک دائم