پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

سلام من به خوزستان

             سلام من به خوزستان 

سلام من به خوزستان به این خاک دلاور خیز

 به  آبادان مستحکم به خونین شهر خون لبریز 

به پاره پاره تن ها به اشک دیده و دلها  

      به آغوش تهی گشته به آن مادر شده تنها 

به آن خونی که گلگون کرد سراسر دشت خوزستان

 به پیکرهای خاکستر به ویران گشته بستان 

به اندوه و غم مادر پدر های جگر پاره   

به آن صبر و شکیبایی به آن یاران آواره 

به آن چشم یتیمی که پدر را جسنجو دارد

 به عزم آن دلیرانم که رو سوی عدو دارد

 به اهواز و به کارونش به این سنگر دژ قائم  

 به شوش دانیال ایستاده به زیر تیر ها  دائم 

 به مسجد آن سلیمان شهر و مردان و سلحشوران

 درود بیکران بادا به صبر و پایداریشان  

 به آن دزفول ویارانش که هر شامی وهربامش  

زخشم و خصم آن نابخردانش می شود آتش 

گرت منزل شود دزفول ویا اینکه گذر داری 

   به روی سفره وخوانت دو صد موشک به سر داری 

به روی سفره ایمان ز خون خود همی نوشند 

به وقت خواب شبهاشان ز سقف خانه سر پوشند 

دگر لالایی مادر نمی خواباند آن کودک    

    که چون عادت شدش او را به تیر و توپ و نارنجک  

سلامی  کرده این( تنها ) به ایثار و شهادتها  

سراسر دشت خوزستان گواهی بر رشادتها                                                                                                       مهر ماه 1360 شهر اهواز           

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ٢:٤۳ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ٢٤ اردیبهشت ۱۳۸٧
Comments نظرات () لینک دائم