سلام من به خوزستان 

سلام من به خوزستان به این خاک دلاور خیز

 به  آبادان مستحکم به خونین شهر خون لبریز 

به پاره پاره تن ها به اشک دیده و دلها  

      به آغوش تهی گشته به آن مادر شده تنها 

به آن خونی که گلگون کرد سراسر دشت خوزستان

 به پیکرهای خاکستر به ویران گشته بستان 

به اندوه و غم مادر پدر های جگر پاره   

به آن صبر و شکیبایی به آن یاران آواره 

به آن چشم یتیمی که پدر را جسنجو دارد

 به عزم آن دلیرانم که رو سوی عدو دارد

 به اهواز و به کارونش به این سنگر دژ قائم  

 به شوش دانیال ایستاده به زیر تیر ها  دائم 

 به مسجد آن سلیمان شهر و مردان و سلحشوران

 درود بیکران بادا به صبر و پایداریشان  

 به آن دزفول ویارانش که هر شامی وهربامش  

زخشم و خصم آن نابخردانش می شود آتش 

گرت منزل شود دزفول ویا اینکه گذر داری 

   به روی سفره وخوانت دو صد موشک به سر داری 

به روی سفره ایمان ز خون خود همی نوشند 

به وقت خواب شبهاشان ز سقف خانه سر پوشند 

دگر لالایی مادر نمی خواباند آن کودک    

    که چون عادت شدش او را به تیر و توپ و نارنجک  

سلامی  کرده این( تنها ) به ایثار و شهادتها  

سراسر دشت خوزستان گواهی بر رشادتها                                                                                                       مهر ماه 1360 شهر اهواز