پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

خوراکی ز بختیاری ...

...بز تله رو هد اما میش نه! دوبر نیارو مند پا تله اما بزگل رهدن منه تله سی چردن علفا کد بردا و میشون هم ز دینسون رهدن. میشون که نترستن خوسونه به تله وادارن ورستن و وستن وا تُر و گلو رهدن به لم. تا شون گله بسون رسید سه تاسون سر تیر مرد و حروم وابید. پنج تاسون هم شل و زهم دار اویدن که جلدی سراسونه برید. بنگ کرد به مرداس اوید به هیجارس... 
لاشاسونه اوردن به مال و بهر و براش سون کردن به هونه ها. دو لاشسون مند؛ مال به ره بید و رهرو پاییزی؛ یکی سون کواو کردن و خردن او یکینه زینه مرداس جلدی هیردس کرد. دیگه نهاد سر چاله و وا دنبه ها خوس یه غا هم روغن خش و تره کوهی خوو سهرس کرد. نمکسه سور گرهد و داری گرم و قرا و ترشی ناردون بس زید. سی بوس هم یه غا پر چویل به ریس رهد...
پوستا گوسندونه مشک کن کندن سون بی؛ خوو و پاکیزه ششتسون و انگله هاسه سفت بست و گوشت سهر کردنه رهد منس و درسه وا تال رشتنی قُیُم بست...
... مو یه تیم به سیخ کواو بید و گوشت خردن و یه تیم به کار زینه مرداس که یو چه کنه! زینه فهمست و ری کرد بم و گد: ستین! چته؟ ابینم تُر تیت هی تی مونه! گدم: ولا تا سوو چینون چی نیدم بی؛ هیم گوشتا سُهر کردنه رهدی منه هیم پوست هو سی چه؟ ای خوراک هونه چه بس اگون؟ گد: یونه سی یو چینون راست اکنم که تا گرمسیر به مهنه و و خراو نوابووه زس بخوریم؛ ای خوراکه بختیاریه که بس اگویم... 
ایسا دونین نُم ای حوراکی چنه؟

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱٠:٥٧ ‎ب.ظ ; جمعه ۱٢ آذر ۱۳٩٥
Comments نظرات () لینک دائم