پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

بز هُل، سرس به تره terehنی واسته!

زبونزدی (مثلی) منه بختیاری بید و هد که گاتاوخت پیایل و زنگل کاردیده و چیدون به یه پاره ز آدمیل که سرسون ز خسون نبید و حرف گپون منه گوشاسون  نی رهد و دردسر سی خسون و باقی راست اکردن، اگدن: یو چی بز هل، سرس به تره نی واسته!

یه کرت که رهدم بی به مال و هندا چاست گله اخواست بیاهه منه غاش و بزننسون به «دون»، کی لهراس بنگ بچه یل کرد و گد: زیتر تا گوسندون نویدنه منه غاش، بره یله بکُنین منه «چیته» و بیله(بیگله) هم ونین به تره! 

کر و دهدر دونیدن سی بره یل و بیل و مو هم واباسون بره یله کردیم منه چیته و سرا بیله هم اکردیم منه «کِفت» (خفت)تره. یکی ز بیل هُل بید و سرس به تره نی واستاد. کر کی لهراس بنگ بووس کرد و گد: بوو ای بیگ هو هُله! سرس به تره نی واسته! چورس بکنم؟ کی لهراس گد: کفت

تره نه ون به یه دست و یه پاس و ونس منجا بیل...


اسو فهمستم هر کی که هله و سرس ز خس نید و ... سرس هم به تره نی واسته! وا دست و پاسه بگرن و وننس به تره و  ...

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۸:۱۳ ‎ق.ظ ; سه‌شنبه ٢ آذر ۱۳٩٥
Comments نظرات () لینک دائم