پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

چرا ورگن...

دیدار، یکی ز صیادون و شکالون به نوم بختیاری بید. تیرس به خطا نی رهد. غلوه شکال اکرد. یه کرت رهد به شکال و ز تله ورست. گدن هزار و یک بس کِل گرهد و ورست و مرد. پیا خووی بید و مردم مال به عزاس نشستن .
سالاگشت مردنس، کریلس خواستن زمیناسونه بهر کنن؛ چار کر بیدن. یادگار، خونیار، خونکار و ساتیار. خسون به صلاح یک نرهدن. ناچار پیایل گپ مال اویدن به منجی کاری سون. داسون هم بید.
منجی کارون زمینانه به پنج جا بهر کردن؛ یه بهر سی دا و چار بهر هم سی کریل. مند یه تلیش بهر بال دره. گدن ای شکرته سوا بهرا سی بهر دالو داتون.
ساتیار که کر کوچیره بید غلوه نازلو دا بووس بید. تا گدن شکرته سی دالو دا، گد: په مو؟!
گدن یو سی دالو داته!
پشک وندن و بهر هر یکی سون نشون کردن. دووارته ساتیار گد: په شکرته؟!
گدن: دنگی! یو ز دالووه!...
بهر کردن وستن وا ره سی مال زنو ساتیار گد: اگوم په هیم شکرته هو...!؟
آبختیار که یکی ز منجی کارون بید غارنید به ساتیار و گد: شکرته و زهر مار! په تو چته هی «چرا ورگن» اکنی ری شکرته؟ یونه نهادیم ری بهر دالو و دیه دنگی نده!
...
بهر کردن و ساتیار هم بی دنگ آوید و رهدن سی مال و مو مندم هیم چرا ورگنی که آبختیار گد!
(ستین بختیاری)
نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۸:٥٦ ‎ق.ظ ; چهارشنبه ۱٤ بهمن ۱۳٩٤
Comments نظرات () لینک دائم