پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

افتو درگشته که دی، نی درا

افتو درگشته که دی، نی درا

برده بلازیسه، به جا ونده سا

هوف الازنگی شو، باره وند

وا ره به هیجاره یکی تی خدا

 

روزِ دلُم رَهده و وَرگشته شَو

بسته به شوگارِ شَهُم، مه دِرَو

بالِ تَشی وَسته ز اَنگشت سُهر

چَنده اِمَهنی پس اَورا، بِیَو

 

مه چته چی اسب کهر وا ترات

وسته به دینت همه آستاره هات

بال سیاهی منه دل ساسه وند

زله ی صحووه ابری سیچه وات

 

زنگ و سیاهی به  دلا جا گرهد

تا که تو رهدی همه جا سا گرهد

زله ی گا مال که وا شو نشست،

مینه سیاهی، دز گا پا گرهد

 

 

کن کن مالا دیه وستن ز ره

تا که دَرَهدی و نزیدی به گه

شوکن و شوبار و ز شوخی زنون

تی به رهن تا که دراهی، ز چه

 

مال به تاریک شوت باره وند

دل به یه تیغشت تو نامید مند

 یا پس اوری و که یا پشت کُه

کی ادراهی په تو ای مه، بلند

 

ار نزنی یا ندراهی، مَنُم

وا که به کهسار تشی وا کنم

تش به وَنُم ور دل و ور کار شو

ور سر هر ره چمتی هم بِنُم

 

یار بیو تا بِوَرین زس نتار

بخته بخون تا به ونینس ز کار

وا دل «تهنا» بنشین بال تش

تینه بدوزین به پا تک سوار

 

  

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ٥:٢۸ ‎ق.ظ ; شنبه ٢۸ آذر ۱۳٩٤
Comments نظرات () لینک دائم