پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

سری پر تَو، دلی هین اَو(هینَو)، تیا خَو

سری پر تَو، دلی هین اَو(هینَو)، تیا خَو

به سی تشدار مالا منده هین اَو

دلی آسیده ور خُس نیده کهسار

که تا یارس به دیر آوید و عازو

رگی اَو زا، نه هشتن چشمه ساری

نهادن ماله منجا دشت بی اَو

بهونا روشنی زایینه کندن

به تاریکی نشوندن مال افتو

تَوی ور بیشه وندن داغ و پر تش

نه هشتن شیر کهسارینه بی تَو

دَوی چیدن به سی دل مینه بازار

بَراوَر دادنس وا کَه به ای دَو

به چی زهلی گرهدن جا به چشمه

اَوا آلیده، زندونی به قِرنَو

هوی وندن ز دیندا مه، که وا شو

اویدن شو به کُه، شوگرد و شَورَو

به اردی تا که هرگل جا گرهدن

ز دینداسون کهر وا بار و وا دَو

قطاری بی فشنگ و خرج و باروت

نهادن تی تفنگا سرد برنو

پتی کردن ز توشه هور و جفنه

پریشون کی ونو، انگست ور لو

...

به کی وا گویم و وا کی وا بنالیم

ز ای دردا و ای زَهما و پندَو

نه هشتن جاگهی، هر چینه جا خس

به جا گندم گدن کوزر، به یک هَو

به لَم بردن گپونینه ز بالا

نشوندن لیشه بالا دادنس سَو

...

سروشی گد که افتو رهد و گهرست 

الازنگی به کوفی ونده ای چَو

چواسه ای خوره دِر روزگارس

امیدا نا امید آویده زی غَو

 ز دنگا روزگارون منده «تهنا»

ز کارا لیش ای ملا و مکتو

 

 

 

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱۱:۱۸ ‎ق.ظ ; دوشنبه ۳٠ شهریور ۱۳٩٤
Comments نظرات () لینک دائم