... بس اگدن چشمه کور اَوه. اَوِس کم بید. تک تک ز منه گهر اریسست به لم و منه 
یه برد چالی جم ابید. سی هیم یو بس اگدن چشمه کور اوه. پیاله وامون نبید که واس 
اَو بخوریم و غلوه هم تشنه مون بید. به پنگه نی بید اَو بخوریم؛ تا اخواستی پر پنگه
 او بکنی و بیاریس، اریسست و اونه گل اکرد...
 چاره ناچار دراز وابیدیم و پوز ناهادیم بس و خردیم. کهزاد اَو نخرد و گد: بووم بم 
گد «به پوز اَو مخور چینا فهمت کور ابووه!!» اسو ندونستم اما دینداتر فهمستم که 
بوویل سیچه یونه اگدن!...