پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

مسجدسلیمان

ز مسجد سلیمان با آبـــــــــروی 
نمانده است جز زردی رنــگ و روی

نه آب و هوایی نه نقش و نگـار
بجز سبزه زاری به فصل بهـــــــــــار

کُنارش سر راه بی برگ مانــــد
کِنارش غــــــــــم و توسن مرگ ماند

به مسجد روان دوده و بوی گاز
سلیمان به تختت دمی گرد بــــــــــــاز

تن کوه و دشت و دمن بر تکیـــد
ز چشـــــــــــم دل مردمان خون چکید

نگر تا شقایق چه سان پژمریــــــــــد
چنین رنـــگ زردش کِه بر رخ کشید

بپرسان و جویا شو از بختیـــــار
نشین پای درد دل همتبـــــــــــــــــــــار

نیوش از دل کوهســـــاران بخت
ز یاران کوچنده و بسته رخـــــــــــــت

چو دیدند آباد هر جا زنفـــــــــت
ز دل بر کشیدند آهی به تفــــــــــــــــت

بخواندند با نالـــــــــه این گاگریو
به شور و به فریاد و بانگ و غریــــو

که از نفت کوه و در و دشت من
چه آبادها گشت و من خسته تـــــــــــن

از آن نفت بویش مشامم بخســـت
ز سودش نه چشمم بدید و نــه دســت

نه شهرم از این نفت آباد شـــــــد
نه دل زین همه نعمتم شــــــــــــاد شد

به یزدان پناهیم بدان جایـــــــگاه
که امید روزی در آیــــــــــــــد ز چاه
...

سرافراز«تنها» بگفت این ســـخن
که مسجد سلیــــــــمان، گه زاد مـــن

(حسین عبدالهی پبدنی)
نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱۱:٥٤ ‎ب.ظ ; یکشنبه ۱۸ امرداد ۱۳٩٤
Comments نظرات () لینک دائم