پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

یادش بخیر...

کودکی های قشنگی داشتیم یادش بخیر 
خانه را از خاک و سنگی داشتیم یادش بخیر

سفره ها پر بود از دستان گرم و نان نرم
در کنارش آب و رنگی داشتیم یادش بخیر
...
در جوار کلبه عشق و صفا در کوهسار
مأمن شیر و پلنگی داشتیم یادش بخیر
..
آسمان دل به دور از دستهای ما نبود
هر ستاره خود به چنگی داشتیم یادش بخیر

قصه های شب ز رستم بود و از اسفندیار
غصه از سهراب جنگی داشتیم یادش بخیر
..
نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱۱:۱٤ ‎ق.ظ ; دوشنبه ٢٧ امرداد ۱۳٩۳
Comments نظرات () لینک دائم

شجره نامه(تبارنامه) تش درویش عالی پبدنی

با درود!

 در پیگیری و تلاش برای دریافت شجره نامه ی تش های طایفه ی پبدنی و تهیه و گردآوری تعدادی از آنها، در باره شجره ی تش درویش عالی از بزرگان و افراد این تش اطلاع کسب شد که سالیانی پیش شجره نامه ای توسط شادروان میرزاناصر حیدری پبدنی گردآوری و تنظیم شده که پس از پرس و جو و کنکاش بسیار، دریافت آن سند بی نتیجه ماند و درنتیجه از بزرگان تش درویش عالی پبدنی درخواست یاری شد که با کمک و راهنمایی ...

(برای مشاهده ی دنباله ی نوشته بر روی ادامه ی مطلب کلیک نمایید)

ادامه مطلب
نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱٢:٠۸ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ٢۱ امرداد ۱۳٩۳
Comments نظرات () لینک دائم

هی یو دوتا گلاله داره...

... وا زینه و بچه یل رهدم به هونه خورزمارم و ز اوچو وا
 زینس رهدیم به مال آفلامرز.
 زیر بهون جا وندن و رختخو ناهادن زیر تکی مون و ...
آفلامرز 5 تا دهدر داشت و یه کر؛ کرس کوچیره همه
 بید. نومس خداداد بید و چینا یکونه  بید و همه اخواستنس
، فغر بید و لوس و ننر! انشست،  اوریستاد، اورکند،
 دراز ابید، اره
د سر چل، اپهرست به لم، اوید پیش مون ارهد پشت  
سرمون، کله هونه اورداشت، دست منه جیو یکی دیه
 اکرد و ...
تا رهد پشت سر خورزمارم و کلهسه(کلاهش را) ورداشت، 
غارنید و گد: هی بوو! یو دو تا گلاله داره! هی یو ...
زینه خورزمارم پیل نیشت به میرس و ... ز هم سو دیه
 نه گلاله سی خورزمارم مند و  نه مل! زینس نم چواس 
کرد که منجا سرس کل وابید و بی گلاله و ...
ستین بختیاری
نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱۱:٤٦ ‎ب.ظ ; جمعه ۱٧ امرداد ۱۳٩۳
Comments نظرات () لینک دائم

هرکی، هرکی آوید و هر کی سی خُس...

هر کی، هرکی آوید و هرکی سی خُس
آشنا، نا آشنا، غوکی سی خس

دا به دل پز ای کشه، بُو بار غم
کر گپه سی خس و منجایی سی خس 
...
نی خوره غم دیه کس ز هونه زا
هر دلی آویده غمخواری سی خس 

تا اگوی ز درد گویل، رنج دا 
ای گوهه درد ِ خسه، سی خس، سی خس

تا اگوی غم ریشه رُند، وسته به مال
ای گو وا موچه؛ که غمناکی سی خس

نی ونه کس یه چلوله مینه تش 
هل به ری گردس ونه هر کی سی خس

پس برک رُنده دزونه مینه مال
بال چاله، مالخدا، خو بی سی خس
...
تا حلال ور پا حرومی ره گرهد
تی پلشت، چنگ زید که ای پاکی سی خس 

تا ایا گوسند تارسته به گَل
تینه ای بنده که او اوکی سی خس

گوگری رنگس اویده زرد و لیش
خورزمار بی تاته زا، کیچی سی خس 

مال مون خوو مالی بید، رهده ز دَو
هر چه منده صحوتا خووی سی خس 

نی گره کس دی حوالی ز کسون
یادگار وا ساتیار، ساکی سی خس
...
هین و چوو وسته ز مین طافه ها
شهنی و باوادی و راکی سی خس

بخت ور گشته ز یار، تا کی به خو! 
لنده، تهنا هی به ری باری سی خس

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۳:٠۸ ‎ب.ظ ; پنجشنبه ٩ امرداد ۱۳٩۳
Comments نظرات () لینک دائم