پبده و پبدنی و نگاهی تازه به فرهنگ بختیاری

به یاد فرشته ی نجات استاد محمد بهمن بیگی و وارگه(یورت) پدری ایشان در چال قفا

فردا(سی ام تیرماه نود و شش) جمعی از شاگردان و دوستداران فرشته ی نجات فرزندان عشایر ایران،  استاد بزرگ محمد بهمن بیگی در وارگه(یورت) پدری ایشان «چال قفا» در نزدیکی سمیرم برنامه ی یادمان و بزرگداشت استاد را پیش بینی و فراخوان دادند. من نیز به عنوان شاگردی کوچک از آن بزرگمرد آموزش عشایر فراخوانده شدم که به جهت ناخوشی روح و جسم، توان حضور و بهره بری از آن جمع فرهیخته را نداشته و در مانده، به یاد و بزرگداشت استاد سروده ی زیر را نوشتم و پیشکش روح بلند پدر آموزش عشایر ایران، استاد محمد بهمن بیگی می نمایم. روانش شاد و یادش هماره گرامی باد!

 

میعاد گهی گشته به شکرانه ی بهمن

در یورت و به خرگاه  و به کاشانه  ی بهمن

 

در چال قفا گرد اجاقش همگی جمع

او شمع و عشایر همه  پروانه  ی بهمن

 

از لای الفبا به در آورد چو مشکل

صد جنت یزدان شده بیعانه ی بهمن

 

بهمن چو سرازیر شد از جهل و تباهی

کس تاب نیاورد به جز شانه ی بهمن

 

گلواژه  چو رویید، قلم قد به علم کرد

دل خسته نیوشید ز پیمانه ی بهمن

 

پژواک بفرمایی نوباوه، چو چنگی 

چنگی بنوازید به افسانه ی بهمن

 

بر چال جهالت بدرخشید ز حکمت

از چال قفا، نور زتشخانه ی بهمن

 

از دشت مغان، مرز سراوان و خراسان

تا ایل بخارا شده سامانه ی بهمن

 

شاگرد دبستان عشایر شده «تنها»

در مکتب و استادی جانانه ی بهمن

 

 

 

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ٩:۳٥ ‎ق.ظ ; جمعه ۳٠ تیر ۱۳٩٦
Comments نظرات () لینک دائم

دانی ز چه ...

دانی ز چه من فتاده ام از پی و پا؟

بیمارم و بی رمق شده بی نم و نا؟

 

 عمری است به آسمان تو مانده دو چشم

آید زتو قدر شبنمی بر لب ما

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ٥:٢٠ ‎ق.ظ ; پنجشنبه ٢٢ تیر ۱۳٩٦
Comments نظرات () لینک دائم

دیده ام را در رهت کارم به خاک

دیده ام را در رهت کارم به خاک

سینه را سازم به پیشت چاک چاک

 

دل به خون غلتیده تا بینی چسان

خواند از عشقی سراپا پاک پاک

 

 

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ٦:٠٧ ‎ق.ظ ; دوشنبه ۱٩ تیر ۱۳٩٦
Comments نظرات () لینک دائم

گریوم سی ...

 

ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﮐُﻪ ﻭ ﮐُﻬﺴﺎﺭ ﺑﯽ ﺷﯿﺮ

ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﺗﻔﻨﮓ ﻣﻨﺪﻩ ﺑﯽ ﺗﯿﺮ


ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﭘﯿﺎﯾﻞ ﺭﻫﺪﻩ ﻭﺭ ﺧَﻮ
ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﺷﮑﺎﻝ ﻭ ﺑﻨﮓ ﺑﺮﻧﻮ


ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﺩﻝ ﺗﻨﮓ ﻭ ﺯ ﺣﺎﻟﻢ
ﺯ ﺩﺍﻍ ﮔﻮﯾﻞ ﺭﻫﺪﻩ ﺯ ﻣﺎﻟﻢ


ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﺩﻝ ﺑﺨﺘﻢ ﮐﻪ ﺑﯽ ﯾﺎﺭ
ﺑﻪ ﺧَﻮ ﻣَﻨﺪﻩ ﺑﻪ ﺍﯼ ﺭﻭﺯﺍ ﻭ ﺷﻮﮔﺎﺭ


ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﮐُﻪِ ﺗﺎﺭﺍﺯ ﻭ ﻣُﻨﮕَﺸﺖ
ﮐﻪ ﮐﻮﮒ ﺧﻮﺵ ﺻﺪﺍﺱ ﺭَﻫﺪ ﻭ ﻧﻪ ﻭُﺭ ﮔﺸﺖ


ﮔﺮﯾوُﻡ ﺳﯽ ﮐﻤﯿﺖ ﻣَﻨﺪﻩ ﺑﯽ ﺯﯾﻦ
ﮐَﺪ ﻭ ﯾﺎﻟِﺲ ﺯ ﺯَﻫـْﻢِ ﺟُﻞ ﭘﺮ ﻫﯿﻦ


ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﯾﻞ ﻭ ﺗﯿﭗ ﺳﻮﺍﺭﻭﻥ
ﺑﻪ ﺳﯽ ﮐﻬﻤﯿﺮ ﻭ ﺳﺮﺩﺍﺭ ﺻﯿﺎﺩﻭﻥ


ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﮐﻪ ﺑﯽ ﺑﺮﻑ ﮐﻬﺮﻧﮓ
ﺑﻪ ﺳﯽ ﺍﻭ ﺩﺍﯾﻞ ﻣﻨﺪﯾﺮ ﻭ ﺩﻟﺘﻨﮓ


ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﺗﺶ ﻭ ﭼﺎﻟﻪ ﺩﻡ ﺍﻭ
ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﻭُﺟﺎﻕ ﮐﻮﺭ ﭼﯽ ﺷﻮ


ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﺗَﻞ ﻭ ﺗَﻤﺪﺍﺭ ﻭ ﺟُﻔﻨﻪ
ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﻟُﻮﯾﻨِﻪ ﻣﻨﺪﻩ ﮔُﺴﻨﻪ


ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﭼَﻪِ ﺑﯽ ﻧﻔﺖ ﻻﻟﯽ
ﮔﺮﯾﻮﻡ ﺳﯽ ﺯُﻣﯿﻨﺎ ﻫُﺸﮏ ﻭ ﻫﺎلی

 

 

گریوم سی خروش رود کارون
که بی ره وسته مینه کُه به زندون

 

به سی ماهی مرده ور گلالی
به سی زاینده رود هشک و هالی

 

گریوم سی بَلیت ریشه وُر تش
به سی زَهمتَوَر، بس خرده ناخش  

 

بنالم سی گل آلاله، بی دشت
به سی شیوند و شالو، کوه منگشت

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ٥:۳٩ ‎ق.ظ ; دوشنبه ۱٩ تیر ۱۳٩٦
Comments نظرات () لینک دائم

برف پیری

            برف پیری

راز دل با نام حق بگشودنی است      

راه حق با یاد او پیمودنی است

 

دل به خون آغشته ای می گفت دوش

سفره دل با خدا گستردنی است

 

برف پیری بر جبین  بنشست و گفت 

رو دلت شادان، که این نوزادنی است

 

ابر نیسان آمد و بارید  و رفت

گفت: دنیا هم چو من باریدنی است

 

جام می  در دست ساقی چون شکست

گفت: جام جم هلا افتادنی است 

 

...

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ٤:٤۳ ‎ق.ظ ; دوشنبه ۱٩ تیر ۱۳٩٦
Comments نظرات () لینک دائم

الانرفین ...

به لاشم درد و غصه هونه کرده

به ای دل جغد لیشی لونه کرده

 

الانرفین پر سوزت گمونم

که قصت کشتن ای جونه کرده

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱۱:٠٥ ‎ب.ظ ; جمعه ۱٦ تیر ۱۳٩٦
Comments نظرات () لینک دائم

قاصدک از یار کی آری خبر

قاصدک از یار کی آری خبر
خوش خبر؛ شادم بکن بار دگر


پر زنان رو تا به گلزارش دمی
بین که پنهان گشته یا رفته سفر

نویسنده : حسین عبدالهی پبدنی : ۱:٥٥ ‎ق.ظ ; شنبه ۱٠ تیر ۱۳٩٦
Comments نظرات () لینک دائم

خَو پلا کردم و ویرم چُهمِست

خَو پلا کردم و ویرم چُهمِست
هُشکِلو دل به یه چرتی رُهمست


تپ تپو وست به ری سینه، ز غیز 
وست خو فیچ به لو تا جُهمِست


 (ستین بختیاری)


برگت، بالا تیته!

برگت، بالا تیته!

... غار و ولنگ جغله ماله ورداشت بی. وا هیچی و هیشکی آروم نیگرهد. بس گدن چته؟ کی زیدته؟ کی چی بت گده؟ و ...

تهنا هی اغارنید و جم و جیلا اکرد.آروم که گرهد، کی مرداس بس گد: کُرُم! چته؟ کی چینون ناآرومت کرده؟ بگو تا بدم لاشس بکنن!

جغله هرساسه وا پشت دست پاک کرد و هیم جور که سیکه اکند، انگست کشید به یکی ز جغله یل مال و گد: هیم یو هی بم اگو: «برگت بالا تیته!» و دوارته زید زیر گریوه و ...
کی مرداس هم تا یونه زس اشنید، زید زیر هنده و گد: دیاره که پُر لاشت هین بختیاریه و جور همه مون جینبل و به جوشی! . هندست و همه هم واس هندستن و جغله ز هنده اونون ز گریوه وست و هی نیشت بسون که هنده سون سی چنه؟...

 


یکینه اخوم تا سِتینم بووه

یکینه اخوم تا سِتینم بووه
  وُجاقی به هِندا پسینم بووه

به شوگار شَه، روز تنگی و درد  
زِلُم، آسمونم، زمینم بووه

 پبده و پبدنی


← صفحه بعد