به نام ایزد یکتا

    به نوم خدایی که فرمون داد    

                                  ز یه مست گل آدمه جون داد

       نگاه ما به فرهنگ، آداب، سنن و افتخارات و داشته های تاریخی، قومی و فرهنگی باید نگاه تازه و نوینی باشد که ضمن عنایت به گذشته ،از دیدگاه واقع بینانه، پنجره آینده نگر، فرا بین و برون گرا به سوی ترقی و کمال نگریسته و فرهنگ و تمدن خود را پابه پای علم و گفتمان روز و با توجه به جاذبه ها و

تُرِ تُرنِت مِنه تیشنیم دیاره   

                          سر و لاشم هنی گیله ملاره

ندونم تا به کی تالی ز ترنت

                         تناف گردن چی مو به داره

مادر ما خاک ما، فرهنگ ماست

روشنی بخش دل پر رنگ ماست

شعر از آقای دلاور سلجوقی پبدنی

یاد کردم  مو ز سالای نیا                 ز  دبستانی به گردو علیا

خاطرات برف و بارون و تدرگ        سال پنجاه و یک و بستن دِرگ

متل از آقای رامین طهماسبی راکی

     زمون قدیم یه دالویی  بید که ز تنبلی هیچ هونه سه پاک و پُرچ ³ نی کرد ، یه رو  جارونه ورداشت و هونه سه پاک پیلیت ⁴ کرد. قالی نه که ارُفت ⁵ ، یه ، یه ریالی جست.

     جاده دزپارت یا دژپارت راهی است پلکانی که در زمان سلسله هخامنشیان از ایذه تا گردنه رخ کشیده شده بود. بختیاری ها به آن، جاده دسپارت یا دسبارت می گویند.

     «هزار پیشه» نام جعبه ای زیبا، منقوش و از جنس چوب بود که با حفره هایی کوچک و بزرگی که در آن تعبیه شده بود، تشکیل می گردید. هر حفره به صورت منظم و زیبا و به شکل وسیله ای که درون آن جا می گرفت حک و ساخته می شد.

      درگذشته بین مردم بختیاری رسم نیکو و پسندیده همیاری دستگیری از جوانان در موقع ازدواج وجود داشت که به آن «اوزی» می گفتند. شکل امروزه آن هدیه دادن بستگان و دوستان است که به صورت نقدی یا جنسی(کادو) به عروس و داماد پیشکش می شود

   یه دردی ور دلم دونیده ریشه          نه وا کارد ای بره نه برد و تیشه

    به پیشم دشمنه پشتم خودیه              ای پاهم دشمنه دردم زخویشه